Yesaya 57

Pasal 57

א הַצַּדִּ֣יק אָבָ֔ד וְאֵ֥ין אִ֖ישׁ שָׂ֣ם עַל־לֵ֑ב וְאַנְשֵׁי־חֶ֤סֶד נֶֽאֱסָפִים֙ בְּאֵ֣ין מֵבִ֔ין כִּֽי־מִפְּנֵ֥י הָרָעָ֖ה נֶאֱסַ֥ף הַצַּדִּֽיק׃
1 Orang saleh binasa, dan tidak seorang pun memikirkannya dalam hati; orang-orang yang penuh kasih dikumpulkan kepada kaum leluhur mereka, tanpa ada yang mengerti bahwa orang saleh itu dikumpulkan untuk dihindarkan dari malapetaka.
ב יָב֣וֹא שָׁל֔וֹם יָנ֖וּחוּ עַל־מִשְׁכְּבוֹתָ֑ם הֹלֵ֖ךְ נְכֹחֽוֹ׃
2 Ia masuk ke dalam damai sejahtera; mereka beristirahat di tempat pembaringan mereka, setiap orang yang hidup menurut jalan yang lurus.
ג וְאַתֶּ֥ם קִרְבוּ־הֵ֖נָּה בְּנֵ֣י עֹנְנָ֑ה זֶ֥רַע מְנָאֵ֖ף וַתִּזְנֶֽה׃
3 Tetapi kamu, mendekatlah ke mari, hai anak-anak dukun perempuan, keturunan pezina dan perempuan sundal!
ד עַל־מִי֙ תִּתְעַנָּ֔גוּ עַל־מִ֛י תַּרְחִ֥יבוּ פֶ֖ה תַּאֲרִ֣יכוּ לָשׁ֑וֹן הֲלֽוֹא־אַתֶּ֥ם יִלְדֵי־פֶ֖שַׁע זֶ֥רַע שָֽׁקֶר׃
4 Atas siapakah kamu bersenang-senang? Terhadap siapakah kamu membuka mulut lebar-lebar dan menjulurkan lidah? Bukankah kamu ini anak-anak pemberontakan, keturunan dusta?
ה הַנֵּֽחָמִים֙ בָּֽאֵלִ֔ים תַּ֖חַת כָּל־עֵ֣ץ רַעֲנָ֑ן שֹׁחֲטֵ֤י הַיְלָדִים֙ בַּנְּחָלִ֔ים תַּ֖חַת סְעִפֵ֥י הַסְּלָעִֽים׃
5 Kamu yang terbakar nafsu di antara pohon-pohon tarbantin, di bawah setiap pohon yang rimbun; kamu yang menyembelih anak-anak di lembah-lembah, di bawah celah-celah bukit batu.
ו בְּחַלְּקֵי־נַ֣חַל חֶלְקֵ֔ךְ הֵ֥ם הֵ֖ם גּוֹרָלֵ֑ךְ גַּם־לָהֶ֞ם שָׁפַ֥כְתְּ נֶ֙סֶךְ֙ הֶעֱלִ֣ית מִנְחָ֔ה הַ֥עַל אֵ֖לֶּה אֶנָּחֵֽם׃
6 Batu-batu licin di lembah sungai itulah bagianmu; merekalah, merekalah undianmu. Bahkan kepada mereka pun engkau mencurahkan persembahan curahan dan mempersembahkan persembahan sajian. Akankah Aku mengurungkan niat-Ku karena semua ini?
ז עַ֤ל הַר־גָּבֹ֙הַּ֙ וְנִשָּׂ֔א שַׂ֖מְתְּ מִשְׁכָּבֵ֑ךְ גַּם־שָׁ֥ם עָלִ֖ית לִזְבֹּ֥חַ זָֽבַח׃
7 Di atas gunung yang tinggi dan menjulang engkau memasang tempat pembaringanmu; ke sana pula engkau naik untuk mempersembahkan korban sembelihan.
ח וְאַחַ֤ר הַדֶּ֙לֶת֙ וְהַמְּזוּזָ֔ה שַׂ֖מְתְּ זִכְרוֹנֵ֑ךְ כִּ֣י מֵאִתִּ֞י גִּלִּ֣ית וַֽתַּעֲלִ֗י הִרְחַ֤בְתְּ מִשְׁכָּבֵךְ֙ וַתִּכְרָת־לָ֣ךְ מֵהֶ֔ם אָהַ֥בְתְּ מִשְׁכָּבָ֖ם יָ֥ד חָזִֽית׃
8 Di balik pintu dan tiang pintu engkau menaruh tanda peringatanmu; sebab engkau meninggalkan Aku, menyingkapkan dirimu, lalu naik; engkau melebarkan tempat pembaringanmu dan mengikat perjanjian dengan mereka; engkau mencintai tempat tidur mereka, di mana pun engkau melihat kesempatan.
ט וַתָּשֻׁ֤רִי לַמֶּ֙לֶךְ֙ בַּשֶּׁ֔מֶן וַתַּרְבִּ֖י רִקֻּחָ֑יִךְ וַתְּשַׁלְּחִ֤י צִרַ֙יִךְ֙ עַד־מֵ֣רָחֹ֔ק וַתַּשְׁפִּ֖ילִי עַד־שְׁאֽוֹל׃
9 Engkau pergi menghadap raja dengan minyak dan memperbanyak wangi-wangianmu; engkau mengutus utusan-utusanmu sampai ke tempat yang jauh, dan engkau merendahkan dirimu sampai ke dunia orang mati.
י בְּרֹ֤ב דַּרְכֵּךְ֙ יָגַ֔עַתְּ לֹ֥א אָמַ֖רְתְּ נוֹאָ֑שׁ חַיַּ֤ת יָדֵךְ֙ מָצָ֔את עַל־כֵּ֖ן לֹ֥א חָלִֽית׃
10 Engkau telah lelah karena banyaknya jalan yang kautempuh, tetapi engkau tidak berkata: “Sia-sia saja!” Engkau mendapatkan hasil usaha tanganmu; sebab itu engkau tidak menjadi lemah.
יא וְאֶת־מִ֞י דָּאַ֤גְתְּ וַתִּֽירְאִי֙ כִּ֣י תְכַזֵּ֔בִי וְאוֹתִי֙ לֹ֣א זָכַ֔רְתְּ לֹא־שַׂ֖מְתְּ עַל־לִבֵּ֑ךְ הֲלֹ֨א אֲנִ֤י מַחְשֶׁה֙ וּמֵ֣עֹלָ֔ם וְאוֹתִ֖י לֹ֥א תִירָֽאִי׃
11 Siapakah yang kaucemaskan dan kautakuti sehingga engkau berlaku tidak setia? Aku tidak kauingat, dan engkau tidak memikirkannya dalam hatimu. Bukankah Aku telah berdiam diri, bahkan sejak dahulu kala, sehingga engkau tidak takut kepada-Ku?
יב אֲנִ֥י אַגִּ֖יד צִדְקָתֵ֑ךְ וְאֶֽת־מַעֲשַׂ֖יִךְ וְלֹ֥א יוֹעִילֽוּךְ׃
12 Aku akan menyatakan kebenaranmu dan perbuatan-perbuatanmu, tetapi semuanya itu tidak akan berguna bagimu.
יג בְּזַֽעֲקֵךְ֙ יַצִּילֻ֣ךְ קִבּוּצַ֔יִךְ וְאֶת־כֻּלָּ֥ם יִשָּׂא־ר֖וּחַ יִקַּח־הָ֑בֶל וְהַחוֹסֶ֥ה בִי֙ יִנְחַל־אֶ֔רֶץ וְיִירַ֖שׁ הַר־קָדְשִֽׁי׃
13 Ketika engkau berseru minta tolong, biarlah kumpulan berhala yang kaukumpulkan itu menyelamatkan engkau! Namun semuanya akan diterbangkan angin dan dibawa lenyap oleh sehembus napas; sedangkan orang yang berlindung kepada-Ku akan mewarisi negeri dan memiliki gunung-Ku yang kudus.
יד וְאָמַ֥ר סֹֽלּוּ־סֹ֖לּוּ פַּנּוּ־דָ֑רֶךְ הָרִ֥ימוּ מִכְשׁ֖וֹל מִדֶּ֥רֶךְ עַמִּֽי׃ (ס)
14 Lalu akan dikatakan: “Bangunlah jalan, bangunlah jalan! Siapkanlah jalan! Singkirkanlah batu sandungan dari jalan umat-Ku!”
טו כִּי֩ כֹ֨ה אָמַ֜ר רָ֣ם וְנִשָּׂ֗א שֹׁכֵ֥ן עַד֙ וְקָד֣וֹשׁ שְׁמ֔וֹ מָר֥וֹם וְקָד֖וֹשׁ אֶשְׁכּ֑וֹן וְאֶת־דַּכָּא֙ וּשְׁפַל־ר֔וּחַ לְהַחֲיוֹת֙ ר֣וּחַ שְׁפָלִ֔ים וּֽלְהַחֲי֖וֹת לֵ֥ב נִדְכָּאִֽים׃
15 Sebab beginilah firman Dia Yang Mahatinggi dan Mahamulia, yang bersemayam untuk selama-lamanya, dan yang nama-Nya Kudus: “Aku bersemayam di tempat yang tinggi dan kudus, tetapi Aku juga bersama orang yang remuk dan rendah hati, untuk menghidupkan kembali semangat orang-orang yang rendah hati dan menghidupkan kembali hati orang-orang yang remuk.”
טז כִּ֣י לֹ֤א לְעוֹלָם֙ אָרִ֔יב וְלֹ֥א לָנֶ֖צַח אֶקְּצ֑וֹף כִּי־ר֙וּחַ֙ מִלְּפָנַ֣י יַֽעֲט֔וֹף וּנְשָׁמ֖וֹת אֲנִ֥י עָשִֽׂיתִי׃
16 Sebab Aku tidak akan berbantah untuk selama-lamanya, dan tidak akan murka untuk seterusnya; sebab roh yang berasal dari hadapan-Ku akan menjadi lemah lesu, dan jiwa-jiwa itu Akulah yang menjadikannya.
יז בַּעֲוֺ֥ן בִּצְע֛וֹ קָצַ֥פְתִּי וְאַכֵּ֖הוּ הַסְתֵּ֣ר וְאֶקְצֹ֑ף וַיֵּ֥לֶךְ שׁוֹבָ֖ב בְּדֶ֥רֶךְ לִבּֽוֹ׃
17 Karena dosa perampasannya Aku murka dan memukul dia; Aku menyembunyikan diri-Ku dan murka, tetapi ia terus berjalan dengan memberontak menurut jalan hatinya.
יח דְּרָכָ֥יו רָאִ֖יתִי וְאֶרְפָּאֵ֑הוּ וְאַנְחֵ֕הוּ וַאֲשַׁלֵּ֧ם נִֽחֻמִ֛ים ל֖וֹ וְלַאֲבֵלָֽיו׃
18 Aku telah melihat jalan-jalannya, dan Aku akan menyembuhkan dia; Aku akan menuntun dia dan membalasnya dengan penghiburan, bagi dia dan bagi orang-orang yang berkabung karenanya.
יט בּוֹרֵ֖א נוב [נִ֣יב] שְׂפָתָ֑יִם שָׁל֨וֹם ׀ שָׁל֜וֹם לָרָח֧וֹק וְלַקָּר֛וֹב אָמַ֥ר יְהוָ֖ה וּרְפָאתִֽיו׃
19 Aku menciptakan ucapan bibir: “Damai sejahtera, damai sejahtera bagi yang jauh dan bagi yang dekat,” firman Yang Mahakekal, “dan Aku akan menyembuhkan dia.”
כ וְהָרְשָׁעִ֖ים כַּיָּ֣ם נִגְרָ֑שׁ כִּ֤י הַשְׁקֵט֙ לֹ֣א יוּכָ֔ל וַיִּגְרְשׁ֥וּ מֵימָ֖יו רֶ֥פֶשׁ וָטִֽיט׃
20 Tetapi orang-orang fasik itu seperti laut yang bergelora, sebab ia tidak dapat tenang, dan air lautnya terus melemparkan lumpur dan kotoran.
כא אֵ֣ין שָׁל֔וֹם אָמַ֥ר אֱלֹהַ֖י לָרְשָׁעִֽים׃ (ס)
21 “Tidak ada damai sejahtera bagi orang-orang fasik,” firman Allahku.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya