Zakharia 4

Pasal 4

א וַיָּ֕שָׁב הַמַּלְאָ֖ךְ הַדֹּבֵ֣ר בִּ֑י וַיְעִירֵ֕נִי כְּאִ֖ישׁ אֲשֶׁר־יֵע֥וֹר מִשְּׁנָתֽוֹ׃
1 Kemudian malaikat yang berbicara denganku kembali, lalu membangunkan aku seperti seseorang yang terbangun dari tidurnya.
ב וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י מָ֥ה אַתָּ֖ה רֹאֶ֑ה ויאמר [וָאֹמַ֡ר] רָאִ֣יתִי ׀ וְהִנֵּ֣ה מְנוֹרַת֩ זָהָ֨ב כֻּלָּ֜הּ וְגֻלָּ֣הּ עַל־רֹאשָׁ֗הּ וְשִׁבְעָ֤ה נֵרֹתֶ֙יהָ֙ עָלֶ֔יהָ שִׁבְעָ֤ה וְשִׁבְעָה֙ מֽוּצָק֔וֹת לַנֵּר֖וֹת אֲשֶׁ֥ר עַל־רֹאשָֽׁהּ׃
2 Lalu ia berkata kepadaku, “Apa yang kaulihat?” Aku menjawab, “Aku melihat, dan tampaklah sebuah kandil yang seluruhnya dari emas, dengan sebuah wadah di atasnya, dan ketujuh pelitanya ada padanya, serta tujuh-tujuh saluran bagi pelita-pelita yang ada di atasnya;
ג וּשְׁנַ֥יִם זֵיתִ֖ים עָלֶ֑יהָ אֶחָד֙ מִימִ֣ין הַגֻּלָּ֔ה וְאֶחָ֖ד עַל־שְׂמֹאלָֽהּ׃
3 dan dua pohon zaitun di sampingnya, satu di sebelah kanan wadah itu dan satu lagi di sebelah kirinya.”
ד וָאַ֙עַן֙ וָֽאֹמַ֔ר אֶל־הַמַּלְאָ֛ךְ הַדֹּבֵ֥ר בִּ֖י לֵאמֹ֑ר מָה־אֵ֖לֶּה אֲדֹנִֽי׃
4 Lalu aku menjawab dan berkata kepada malaikat yang berbicara denganku, “Apakah ini, tuanku?”
ה וַ֠יַּעַן הַמַּלְאָ֞ךְ הַדֹּבֵ֥ר בִּי֙ וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י הֲל֥וֹא יָדַ֖עְתָּ מָה־הֵ֣מָּה אֵ֑לֶּה וָאֹמַ֖ר לֹ֥א אֲדֹנִֽי׃
5 Lalu malaikat yang berbicara denganku menjawab dan berkata kepadaku, “Tidakkah engkau tahu apakah ini?” Aku menjawab, “Tidak, tuanku.”
ו וַיַּ֜עַן וַיֹּ֤אמֶר אֵלַי֙ לֵאמֹ֔ר זֶ֚ה דְּבַר־יְהוָ֔ה אֶל־זְרֻבָּבֶ֖ל לֵאמֹ֑ר לֹ֤א בְחַ֙יִל֙ וְלֹ֣א בְכֹ֔חַ כִּ֣י אִם־בְּרוּחִ֔י אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃
6 Lalu ia menjawab dan berkata kepadaku, “Inilah firman Yang Mahakekal kepada Zerubabel: ‘Bukan dengan keperkasaan dan bukan dengan kekuatan, melainkan dengan roh-Ku,’ firman Yang Mahakekal semesta alam.
ז מִֽי־אַתָּ֧ה הַֽר־הַגָּד֛וֹל לִפְנֵ֥י זְרֻבָּבֶ֖ל לְמִישֹׁ֑ר וְהוֹצִיא֙ אֶת־הָאֶ֣בֶן הָרֹאשָׁ֔ה תְּשֻׁא֕וֹת חֵ֥ן חֵ֖ן לָֽהּ׃ (פ)
7 Siapakah engkau, hai gunung yang besar? Di hadapan Zerubabel engkau akan menjadi tanah datar! Ia akan mengeluarkan batu utama itu dengan sorak-sorai: ‘Indah, sungguh indah batu itu!’”
ח וַיְהִ֥י דְבַר־יְהוָ֖ה אֵלַ֥י לֵאמֹֽר׃
8 Kemudian datanglah firman Yang Mahakekal kepadaku, bunyinya:
ט יְדֵ֣י זְרֻבָּבֶ֗ל יִסְּד֛וּ הַבַּ֥יִת הַזֶּ֖ה וְיָדָ֣יו תְּבַצַּ֑עְנָה וְיָ֣דַעְתָּ֔ כִּֽי־יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁלָחַ֥נִי אֲלֵיכֶֽם׃
9 Tangan Zerubabel telah meletakkan dasar rumah ini, dan tangannya pula yang akan menyelesaikannya; maka engkau akan mengetahui bahwa Yang Mahakekal semesta alam telah mengutus aku kepada kalian.
י כִּ֣י מִ֣י בַז֮ לְי֣וֹם קְטַנּוֹת֒ וְשָׂמְח֗וּ וְרָא֞וּ אֶת־הָאֶ֧בֶן הַבְּדִ֛יל בְּיַ֥ד זְרֻבָּבֶ֖ל שִׁבְעָה־אֵ֑לֶּה עֵינֵ֣י יְהוָ֔ה הֵ֥מָּה מְשׁוֹטְטִ֖ים בְּכָל־הָאָֽרֶץ׃
10 Sebab siapakah yang memandang hina hari perkara-perkara kecil? Mereka akan bersukacita ketika melihat batu unting-unting dari timah di tangan Zerubabel. Ketujuh ini adalah mata Yang Mahakekal, yang menjelajahi seluruh bumi.
יא וָאַ֖עַן וָאֹמַ֣ר אֵלָ֑יו מַה־שְּׁנֵ֤י הַזֵּיתִים֙ הָאֵ֔לֶה עַל־יְמִ֥ין הַמְּנוֹרָ֖ה וְעַל־שְׂמֹאולָֽהּ׃
11 Lalu aku menjawab dan berkata kepadanya, “Apakah arti kedua pohon zaitun ini, yang ada di sebelah kanan kandil itu dan di sebelah kirinya?”
יב וָאַ֣עַן שֵׁנִ֔ית וָאֹמַ֖ר אֵלָ֑יו מַה־שְׁתֵּ֞י שִׁבֲּלֵ֣י הַזֵּיתִ֗ים אֲשֶׁר֙ בְּיַ֗ד שְׁנֵי֙ צַנְתְּר֣וֹת הַזָּהָ֔ב הַֽמְרִיקִ֥ים מֵעֲלֵיהֶ֖ם הַזָּהָֽב׃
12 Lalu aku menjawab untuk kedua kalinya dan berkata kepadanya, “Apakah arti kedua tangkai zaitun yang ada di samping kedua pancuran emas itu, yang mencurahkan dari dirinya minyak keemasan?”
יג וַיֹּ֤אמֶר אֵלַי֙ לֵאמֹ֔ר הֲל֥וֹא יָדַ֖עְתָּ מָה־אֵ֑לֶּה וָאֹמַ֖ר לֹ֥א אֲדֹנִֽי׃
13 Lalu ia berkata kepadaku, “Tidakkah engkau tahu apakah ini?” Aku menjawab, “Tidak, tuanku.”
יד וַיֹּ֕אמֶר אֵ֖לֶּה שְׁנֵ֣י בְנֵֽי־הַיִּצְהָ֑ר הָעֹמְדִ֖ים עַל־אֲד֥וֹן כָּל־הָאָֽרֶץ׃
14 Lalu ia berkata, “Inilah kedua orang yang diurapi dengan minyak, yang berdiri di hadapan Tuhan seluruh bumi.”
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya