וַיְהִ֣י ׀ בַּיּ֣וֹם הַשְּׁלִישִׁ֗י י֚וֹם הֻלֶּ֣דֶת אֶת־פַּרְעֹ֔ה וַיַּ֥עַשׂ מִשְׁתֶּ֖ה לְכָל־עֲבָדָ֑יו וַיִּשָּׂ֞א אֶת־רֹ֣אשׁ ׀ שַׂ֣ר הַמַּשְׁקִ֗ים וְאֶת־רֹ֛אשׁ שַׂ֥ר הָאֹפִ֖ים בְּת֥וֹךְ עֲבָדָֽיו׃
I stało się dnia trzeciego, dnia urodzin Faraona, że wyprawił ucztę dla wszystkich sług swoich, i policzył głowę przełożonego podczaszych i głowę przełożonego piekarzy między sługami swoimi.
On Drunkenness
[208] So we see the King of Egypt, that is of the body, though he seemed to be angry with the cup-bearer who ministered to his drunkenness, represented in the holy books as being reconciled to him after a short time. He remembered the passion which excited his desires on his birthday—the day of his birth into a being destined to perish—not on the day of the light, which has no birth, a day which perishes not. For we are told that it was Pharaoh’s birthday (Gen. 40:20) when he sent for the chief cup-bearer from the prison to pour the cup of reconciliation.