וְנָפַ֤ל אַשּׁוּר֙ בְּחֶ֣רֶב לֹא־אִ֔ישׁ וְחֶ֥רֶב לֹֽא־אָדָ֖ם תֹּֽאכֲלֶ֑נּוּ וְנָ֥ס לוֹ֙ מִפְּנֵי־חֶ֔רֶב וּבַחוּרָ֖יו לָמַ֥ס יִהְיֽוּ׃
I padnie Aszur nie od miecza męża, a nie miecz człowieka pochłonie go; i ucieknie przed mieczem, a młodzieńcy jego ujarzmieni będą.
Isaiah
anéantissant de fond en comble la parure de sa forêt et de son verger, comme la consomption qui mine un malade.