Deuteronômio 14
בָּנִ֣ים אַתֶּ֔ם לַֽיהוָ֖ה אֱלֹהֵיכֶ֑ם לֹ֣א תִתְגֹּֽדְד֗וּ וְלֹֽא־תָשִׂ֧ימוּ קָרְחָ֛ה בֵּ֥ין עֵינֵיכֶ֖ם לָמֵֽת׃
Filhos sois do SENHOR vosso Deus; não vos cortareis a vós mesmos, nem abrireis calva entre vossos olhos por causa de algum morto.
כִּ֣י עַ֤ם קָדוֹשׁ֙ אַתָּ֔ה לַיהוָ֖ה אֱלֹהֶ֑יךָ וּבְךָ֞ בָּחַ֣ר יְהוָ֗ה לִֽהְי֥וֹת לוֹ֙ לְעַ֣ם סְגֻלָּ֔ה מִכֹּל֙ הָֽעַמִּ֔ים אֲשֶׁ֖ר עַל־פְּנֵ֥י הָאֲדָמָֽה׃ (ס)
Porque és <span class="x" onmousemove="Show('perush','Heb.: “’am qadoch”. O termo “qadoch” nada tem a ver com o termo que dera origem à palavra “santo”, que deriva da latina “sanctum”, supino do verbo “sancio” (sancionar, autorizar, dar força legislativa), muito menos à idéia criada por seu uso eclesiático apósa decadência do Império Romano e a ascensão da Igreja. O termo hebraico indica separação especial, não “candura” ou “beatitude”.');" onmouseout="Hide('perush');">povo santo</span> ao SENHOR teu Deus, e o SENHOR te escolheu para lhe seres o seu próprio povo, acima de todos os povos que há sobre a face da terra.
לֹ֥א תֹאכַ֖ל כָּל־תּוֹעֵבָֽה׃
Nenhuma coisa abominável comereis.
זֹ֥את הַבְּהֵמָ֖ה אֲשֶׁ֣ר תֹּאכֵ֑לוּ שׁ֕וֹר שֵׂ֥ה כְשָׂבִ֖ים וְשֵׂ֥ה עִזִּֽים׃
Estes são os animais que comereis: o boi, a ovelha, a cabra,
אַיָּ֥ל וּצְבִ֖י וְיַחְמ֑וּר וְאַקּ֥וֹ וְדִישֹׁ֖ן וּתְא֥וֹ וָזָֽמֶר׃
o veado, a gazela, o cabrito montês, a cabra montesa, o antílope, o órix e a ovelha montesa.
וְכָל־בְּהֵמָ֞ה מַפְרֶ֣סֶת פַּרְסָ֗ה וְשֹׁסַ֤עַת שֶׁ֙סַע֙ שְׁתֵּ֣י פְרָס֔וֹת מַעֲלַ֥ת גֵּרָ֖ה בַּבְּהֵמָ֑ה אֹתָ֖הּ תֹּאכֵֽלוּ׃
Dentre os animais, todo o que tem a unha fendida, dividida em duas, e que rumina, esse podereis comer.
אַ֣ךְ אֶת־זֶ֞ה לֹ֤א תֹֽאכְלוּ֙ מִמַּֽעֲלֵ֣י הַגֵּרָ֔ה וּמִמַּפְרִיסֵ֥י הַפַּרְסָ֖ה הַשְּׁסוּעָ֑ה אֶֽת־הַ֠גָּמָל וְאֶת־הָאַרְנֶ֨בֶת וְאֶת־הַשָּׁפָ֜ן כִּֽי־מַעֲלֵ֧ה גֵרָ֣ה הֵ֗מָּה וּפַרְסָה֙ לֹ֣א הִפְרִ֔יסוּ טְמֵאִ֥ים הֵ֖ם לָכֶֽם׃
Porém, dos que ruminam, ou que têm a unha fendida, não podereis comer os seguintes: o camelo, a lebre e o querogrilo, porque ruminam, mas não têm a unha fendida; imundos vos serão;
וְאֶת־הַ֠חֲזִיר כִּֽי־מַפְרִ֨יס פַּרְסָ֥ה הוּא֙ וְלֹ֣א גֵרָ֔ה טָמֵ֥א ה֖וּא לָכֶ֑ם מִבְּשָׂרָם֙ לֹ֣א תֹאכֵ֔לוּ וּבְנִבְלָתָ֖ם לֹ֥א תִגָּֽעוּ׃ (ס)
nem o porco, porque tem unha fendida, mas não rumina; imundo vos será. Não comereis da carne destes, e não tocareis nos seus cadáveres.
אֶת־זֶה֙ תֹּֽאכְל֔וּ מִכֹּ֖ל אֲשֶׁ֣ר בַּמָּ֑יִם כֹּ֧ל אֲשֶׁר־ל֛וֹ סְנַפִּ֥יר וְקַשְׂקֶ֖שֶׂת תֹּאכֵֽלוּ׃
Isto podereis comer de tudo o que há nas águas: tudo o que tem barbatanas e escamas podereis comer;
וְכֹ֨ל אֲשֶׁ֧ר אֵֽין־ל֛וֹ סְנַפִּ֥יר וְקַשְׂקֶ֖שֶׂת לֹ֣א תֹאכֵ֑לוּ טָמֵ֥א ה֖וּא לָכֶֽם׃ (ס)
mas tudo o que não tem barbatanas nem escamas não comereis; imundo vos será.
כָּל־צִפּ֥וֹר טְהֹרָ֖ה תֹּאכֵֽלוּ׃
De todas as aves limpas podereis comer.
וְזֶ֕ה אֲשֶׁ֥ר לֹֽא־תֹאכְל֖וּ מֵהֶ֑ם הַנֶּ֥שֶׁר וְהַפֶּ֖רֶס וְהָֽעָזְנִיָּֽה׃
Mas estas são as de que não comereis: a águia, o quebrantosso, o xofrango,
וְהָרָאָה֙ וְאֶת־הָ֣אַיָּ֔ה וְהַדַּיָּ֖ה לְמִינָֽהּ׃
o açor, o falcão, o milhafre segundo a sua espécie,
וְאֵ֥ת כָּל־עֹרֵ֖ב לְמִינֽוֹ׃
todo corvo segundo a sua espécie,
וְאֵת֙ בַּ֣ת הַֽיַּעֲנָ֔ה וְאֶת־הַתַּחְמָ֖ס וְאֶת־הַשָּׁ֑חַף וְאֶת־הַנֵּ֖ץ לְמִינֵֽהוּ׃
o avestruz, o mocho, a gaivota, o gavião segundo a sua espécie,
אֶת־הַכּ֥וֹס וְאֶת־הַיַּנְשׁ֖וּף וְהַתִּנְשָֽׁמֶת׃
o bufo, a coruja, o porfirião,
וְהַקָּאָ֥ת וְאֶֽת־הָרָחָ֖מָה וְאֶת־הַשָּׁלָֽךְ׃
o pelicano, o abutre, o corvo marinho,
וְהַ֣חֲסִידָ֔ה וְהָאֲנָפָ֖ה לְמִינָ֑הּ וְהַדּוּכִיפַ֖ת וְהָעֲטַלֵּֽף׃
a cegonha, a garça segundo a sua espécie, a poupa e o morcego.
וְכֹל֙ שֶׁ֣רֶץ הָע֔וֹף טָמֵ֥א ה֖וּא לָכֶ֑ם לֹ֖א יֵאָכֵֽלוּ׃
Também todos os insetos alados vos serão imundos; não se comerão.
כָּל־ע֥וֹף טָה֖וֹר תֹּאכֵֽלוּ׃
De todas as aves limpas podereis comer.
לֹ֣א תֹאכְל֣וּ כָל־נְ֠בֵלָה לַגֵּ֨ר אֲשֶׁר־בִּשְׁעָרֶ֜יךָ תִּתְּנֶ֣נָּה וַאֲכָלָ֗הּ א֤וֹ מָכֹר֙ לְנָכְרִ֔י כִּ֣י עַ֤ם קָדוֹשׁ֙ אַתָּ֔ה לַיהוָ֖ה אֱלֹהֶ֑יךָ לֹֽא־תְבַשֵּׁ֥ל גְּדִ֖י בַּחֲלֵ֥ב אִמּֽוֹ׃ (פ)
Não comerás nenhum animal que tenha morrido por si; ao peregrino que está dentro das tuas portas o darás a comer, ou o venderás ao estrangeiro; porquanto és povo santo ao SENHOR teu Deus. Não cozerás o cabrito no leite de sua mãe.
עַשֵּׂ֣ר תְּעַשֵּׂ֔ר אֵ֖ת כָּל־תְּבוּאַ֣ת זַרְעֶ֑ךָ הַיֹּצֵ֥א הַשָּׂדֶ֖ה שָׁנָ֥ה שָׁנָֽה׃
Certamente <span class="x" onmousemove="Show('perush','Este é o primeiro dízimo, como diz o escrito: deve ser “dado”. O primeiro é dado ao levita. Antes disto, a porção consagrada ao sacerdote (cohen) já deve haver sido separada. O dízimo para o levita é o décimo do que restou, e este, por sua vez, também separará um décimo, e dará ao cohen.');" onmouseout="Hide('perush');">darás os dízimos</span> de todo o produto da tua semente que cada ano se recolher do campo.
וְאָכַלְתָּ֞ לִפְנֵ֣י ׀ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֗יךָ בַּמָּק֣וֹם אֲשֶׁר־יִבְחַר֮ לְשַׁכֵּ֣ן שְׁמ֣וֹ שָׁם֒ מַעְשַׂ֤ר דְּגָֽנְךָ֙ תִּֽירֹשְׁךָ֣ וְיִצְהָרֶ֔ךָ וּבְכֹרֹ֥ת בְּקָרְךָ֖ וְצֹאנֶ֑ךָ לְמַ֣עַן תִּלְמַ֗ד לְיִרְאָ֛ה אֶת־יְהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ כָּל־הַיָּמִֽים׃
E, perante o SENHOR teu Deus, <span class="x" onmousemove="Show('perush','Este é o segundo dízimo, a ser comido pelo próprio dono, dentro dos portais da antiga Jerusalém, e em pureza, nos anos 1, 2, 4 e 5 de um ano sabático a outro, e nos anos 3 e 6, deve dá-lo ao pobre. É retirado somente após ser separada a “terumá” (“oferenda”) para o cohen e o dízimo para o levita, do que restou. Tudo isto vem dos frutos da agricultura. A separação pecuniária para reservar para esmolas e para necessidades de cunho espiritual, é algo determinado pelos Sábios, e não obedece a estas regras.');" onmouseout="Hide('perush');">no lugar que escolher para ali fazer habitar o seu nome, comerás</span> os dízimos do teu grão, do teu mosto e do teu azeite, e os primogênitos das tuas vacas e das tuas ovelhas; para que aprendas a temer ao SENHOR teu Deus por todos os dias.
וְכִֽי־יִרְבֶּ֨ה מִמְּךָ֜ הַדֶּ֗רֶךְ כִּ֣י לֹ֣א תוּכַ֘ל שְׂאֵתוֹ֒ כִּֽי־יִרְחַ֤ק מִמְּךָ֙ הַמָּק֔וֹם אֲשֶׁ֤ר יִבְחַר֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ לָשׂ֥וּם שְׁמ֖וֹ שָׁ֑ם כִּ֥י יְבָרֶכְךָ֖ יְהוָ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ׃
Mas se o caminho te for tão comprido que não possas levar os dízimos, por estar longe de ti o lugar que o SENHOR teu Deus escolher para ali por o seu nome, quando o SENHOR teu Deus te tiver abençoado;
וְנָתַתָּ֖ה בַּכָּ֑סֶף וְצַרְתָּ֤ הַכֶּ֙סֶף֙ בְּיָ֣דְךָ֔ וְהָֽלַכְתָּ֙ אֶל־הַמָּק֔וֹם אֲשֶׁ֥ר יִבְחַ֛ר יְהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ בּֽוֹ׃
então vende-os, ata o dinheiro na tua mão <span class="x" onmousemove="Show('perush','Isto é o “pidion ma’sser cheni” (“resgate do segundo dízimo”).');" onmouseout="Hide('perush');">e vai ao lugar que o SENHOR teu Deus escolher</span>.
וְנָתַתָּ֣ה הַכֶּ֡סֶף בְּכֹל֩ אֲשֶׁר־תְּאַוֶּ֨ה נַפְשְׁךָ֜ בַּבָּקָ֣ר וּבַצֹּ֗אן וּבַיַּ֙יִן֙ וּבַשֵּׁכָ֔ר וּבְכֹ֛ל אֲשֶׁ֥ר תִּֽשְׁאָלְךָ֖ נַפְשֶׁ֑ךָ וְאָכַ֣לְתָּ שָּׁ֗ם לִפְנֵי֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ וְשָׂמַחְתָּ֖ אַתָּ֥ה וּבֵיתֶֽךָ׃
E aquele dinheiro darás por tudo o que desejares, por bois, por ovelhas, por vinho, por bebida forte, e por tudo o que te pedir a tua alma; comerás ali perante o SENHOR teu Deus, e te regozijarás, tu e a tua casa.
וְהַלֵּוִ֥י אֲשֶׁר־בִּשְׁעָרֶ֖יךָ לֹ֣א תַֽעַזְבֶ֑נּוּ כִּ֣י אֵ֥ין ל֛וֹ חֵ֥לֶק וְנַחֲלָ֖ה עִמָּֽךְ׃ (ס)
Mas <span class="x" onmousemove="Show('perush','Os filhos de Levi não somente foram separados para o serviço divino, abençoados com faculdades especiais para o zelo pela justiça, senão raramente alcançam riqueza. Assim, a Torá determina que o alegrar o levita com presentes, além dos dízimos, nos festivais, está em primeiro lugar em relação a todos os outros necessitados (Leis de Hagigá 2:19), e quem não cumpre com isto, além de não cumprir com um preceito positivo, transgride um negativo.');" onmouseout="Hide('perush');">não desampararás o levita</span> que está dentro das tuas portas, pois não tem parte nem herança contigo.
מִקְצֵ֣ה ׀ שָׁלֹ֣שׁ שָׁנִ֗ים תּוֹצִיא֙ אֶת־כָּל־מַעְשַׂר֙ תְּבוּאָ֣תְךָ֔ בַּשָּׁנָ֖ה הַהִ֑וא וְהִנַּחְתָּ֖ בִּשְׁעָרֶֽיךָ׃
Ao fim de cada terceiro ano levarás todos os dízimos da tua colheita do mesmo ano, e os depositarás dentro das tuas portas.
וּבָ֣א הַלֵּוִ֡י כִּ֣י אֵֽין־לוֹ֩ חֵ֨לֶק וְנַחֲלָ֜ה עִמָּ֗ךְ וְ֠הַגֵּר וְהַיָּת֤וֹם וְהָֽאַלְמָנָה֙ אֲשֶׁ֣ר בִּשְׁעָרֶ֔יךָ וְאָכְל֖וּ וְשָׂבֵ֑עוּ לְמַ֤עַן יְבָרֶכְךָ֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ בְּכָל־מַעֲשֵׂ֥ה יָדְךָ֖ אֲשֶׁ֥ר תַּעֲשֶֽׂה׃ (ס)
Então virá o levita (pois nem parte nem herança tem contigo), <span class="x" onmousemove="Show('perush','“Peregrino” aqui, é o convertido ao judaísmo, mas todos os pobres gentios devem ser bem tratados, ao virem recolher com os pobres judeus. Isto, apesar de o preceito ser especialmente para levitas, judeus pobres, órfãos e convertidos. O convertido deve ser visto pelos judeus como um órfão em todos os sentidos, e mais que um órfão comum, pois não tem parentes, como a maioria dos demais órfãos. Destratar um convertido é mais pesado para quem o faz do que o destrato de uma viúva ou de um órfão.');" onmouseout="Hide('perush');">o peregrino</span>, o órfão, e a viúva, que estão dentro das tuas portas, <span class="x" onmousemove="Show('perush','Por isto, chama-se este preceito de “matnot ’aniím” (“dádivas dos pobres”).');" onmouseout="Hide('perush');">e comerão, e fartar-se-ão</span>; para que o SENHOR teu Deus te abençoe em toda obra que as tuas mãos fizerem.