וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י בֶּן־אָדָם֙ אֶת־מְק֣וֹם כִּסְאִ֗י וְאֶת־מְקוֹם֙ כַּפּ֣וֹת רַגְלַ֔י אֲשֶׁ֧ר אֶשְׁכָּן־שָׁ֛ם בְּת֥וֹךְ בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֖ל לְעוֹלָ֑ם וְלֹ֣א יְטַמְּא֣וּ ע֣וֹד בֵּֽית־יִ֠שְׂרָאֵל שֵׁ֣ם קָדְשִׁ֞י הֵ֤מָּה וּמַלְכֵיהֶם֙ בִּזְנוּתָ֔ם וּבְפִגְרֵ֥י מַלְכֵיהֶ֖ם בָּמוֹתָֽם׃
At sinabi Niya sa akin: “Anak ng tao, ito ang lugar ng Aking trono at ang lugar ng mga talampakan ng Aking mga paa, kung saan Ako mananahan sa gitna ng mga anak ng Israel magpakailanman. At hindi na muling dudungisan ng sambahayan ng Israel ang Aking banal na Pangalan, sila man o ang kanilang mga hari, sa pamamagitan ng kanilang pakikiapid at ng mga bangkay ng kanilang mga hari sa kanilang matataas na dako;
Rashi
and with the corpses of their kings whose houses were near the Temple, as we find with Solomon and with Athaliah. Sometimes they would bury them in the gardens of their houses, as He explains and says, “... by placing their threshold with My threshold.”