וְאָמַרְתִּ֣י לֹֽא־אֶזְכְּרֶ֗נּוּ וְלֹֽא־אֲדַבֵּ֥ר עוֹד֙ בִּשְׁמ֔וֹ וְהָיָ֤ה בְלִבִּי֙ כְּאֵ֣שׁ בֹּעֶ֔רֶת עָצֻ֖ר בְּעַצְמֹתָ֑י וְנִלְאֵ֥יתִי כַּֽלְכֵ֖ל וְלֹ֥א אוּכָֽל׃
Kapag sinasabi ko: “Hindi ko na siya babanggitin, at hindi na ako magsasalita pa sa kanyang pangalan,” ito ay nagiging parang nag-aalab na apoy sa aking puso, nakakulong sa aking mga buto; napapagod ako sa pagpipigil nito, at hindi ko kaya.
Wala pa kaming makukuhang komentaryo para sa talatang ito sa ngayon. Pakisubukang muli mamaya.