Job 31

Kabanata 31

א בְּ֭רִית כָּרַ֣תִּי לְעֵינָ֑י וּמָ֥ה אֶ֝תְבּוֹנֵ֗ן עַל־בְּתוּלָֽה׃
1 Gumawa ako ng tipan sa aking mga mata; paano ko pa nga titingnan nang matagal ang isang dalaga?
ב וּמֶ֤ה ׀ חֵ֣לֶק אֱל֣וֹהַּ מִמָּ֑עַל וְֽנַחֲלַ֥ת שַׁ֝דַּ֗י מִמְּרֹמִֽים׃
2 At ano ba ang bahaging ibinibigay ng Diyos mula sa itaas, at ang manang mula sa Makapangyarihan sa Lahat mula sa kaitaasan?
ג הֲלֹא־אֵ֥יד לְעַוָּ֑ל וְ֝נֵ֗כֶר לְפֹ֣עֲלֵי אָֽוֶן׃
3 Hindi ba't kapahamakan ang nararapat sa taong liko, at kakaibang sakuna sa mga gumagawa ng kasamaan?
ד הֲלֹא־ה֭וּא יִרְאֶ֣ה דְרָכָ֑י וְֽכָל־צְעָדַ֥י יִסְפּֽוֹר׃
4 Hindi ba't nakikita Niya ang aking mga lakad, at binibilang ang lahat ng aking mga hakbang?
ה אִם־הָלַ֥כְתִּי עִם־שָׁ֑וְא וַתַּ֖חַשׁ עַל־מִרְמָ֣ה רַגְלִֽי׃
5 Kung ako ay lumakad na kasama ng kawalang-kabuluhan, at ang aking paa ay nagmadali tungo sa panlilinlang —
ו יִשְׁקְלֵ֥נִי בְמֹאזְנֵי־צֶ֑דֶק וְיֵדַ֥ע אֱ֝ל֗וֹהַּ תֻּמָּתִֽי׃
6 Timbangin nawa niya ako sa timbangan ng katarungan, at malalaman ng Diyos ang aking katapatan.
ז אִ֥ם תִּטֶּ֣ה אַשֻּׁרִי֮ מִנִּ֪י הַ֫דָּ֥רֶךְ וְאַחַ֣ר עֵ֭ינַי הָלַ֣ךְ לִבִּ֑י וּ֝בְכַפַּ֗י דָּ֣בַק מֻאֽוּם׃ (פ)
7 Kung ang aking hakbang ay lumihis mula sa daan, at ang aking puso ay sumunod sa aking mga mata, at kung may dungis na kumapit sa aking mga kamay —
ח אֶ֭זְרְעָה וְאַחֵ֣ר יֹאכֵ֑ל וְֽצֶאֱצָאַ֥י יְשֹׁרָֽשׁוּ׃
8 — ako nawa'y maghasik at iba ang kumain, at ang aking mga tanim ay mabunot nawa hanggang sa ugat.
ט אִם־נִפְתָּ֣ה לִ֭בִּי עַל־אִשָּׁ֑ה וְעַל־פֶּ֖תַח רֵעִ֣י אָרָֽבְתִּי׃
9 Kung ang aking puso ay naakit sa isang babae, at kung ako ay nag-abang sa pintuan ng aking kapwa —
י תִּטְחַ֣ן לְאַחֵ֣ר אִשְׁתִּ֑י וְ֝עָלֶ֗יהָ יִכְרְע֥וּן אֲחֵרִֽין׃
10 — ang aking asawa nawa'y gumiling para sa iba, at ang iba nawa'y lumuhod sa ibabaw niya.
יא כִּי־הוא [הִ֥יא] זִמָּ֑ה והיא [וְ֝ה֗וּא] עָוֺ֥ן פְּלִילִֽים׃
11 Sapagkat iyon ay isang kahalayan, at iyon ay isang kasamaang dapat parusahan ng mga hukom.
יב כִּ֤י אֵ֣שׁ הִ֭יא עַד־אֲבַדּ֣וֹן תֹּאכֵ֑ל וּֽבְכָל־תְּב֖וּאָתִ֣י תְשָׁרֵֽשׁ׃
12 Sapagkat iyon ay isang apoy na tumutupok hanggang sa ganap na pagkawasak, at bubunutin nito hanggang sa ugat ang lahat ng aking ani.
יג אִם־אֶמְאַ֗ס מִשְׁפַּ֣ט עַ֭בְדִּי וַאֲמָתִ֑י בְּ֝רִבָ֗ם עִמָּדִֽי׃
13 Kung hinamak ko ang usapin ng aking aliping lalaki o ng aking aliping babae nang sila ay makipagtalo sa akin —
יד וּמָ֣ה אֶֽ֭עֱשֶׂה כִּֽי־יָק֣וּם אֵ֑ל וְכִֽי־יִ֝פְקֹ֗ד מָ֣ה אֲשִׁיבֶֽנּוּ׃
14 Ano nga ang aking gagawin kapag bumangon ang Diyos? At kapag Siya ay nagsiyasat, ano ang isasagot ko sa Kanya?
טו הֲ‍ֽ֝לֹא־בַ֭בֶּטֶן עֹשֵׂ֣נִי עָשָׂ֑הוּ וַ֝יְכֻנֶ֗נּוּ בָּרֶ֥חֶם אֶחָֽד׃
15 Hindi ba't ang gumawa sa akin sa sinapupunan ay siya ring gumawa sa kanya? At hindi ba't iisa ang humugis sa amin sa sinapupunan?
טז אִם־אֶ֭מְנַע מֵחֵ֣פֶץ דַּלִּ֑ים וְעֵינֵ֖י אַלְמָנָ֣ה אֲכַלֶּֽה׃
16 Kung ipinagkait ko sa mga dukha ang kanilang hinihiling, at kung pinapanlabo ko ang mga mata ng babaeng balo sa paghihintay —
יז וְאֹכַ֣ל פִּתִּ֣י לְבַדִּ֑י וְלֹא־אָכַ֖ל יָת֣וֹם מִמֶּֽנָּה׃
17 at kung kinain kong mag-isa ang aking kapirasong tinapay, at hindi nakakain mula roon ang ulila —
יח כִּ֣י מִ֭נְּעוּרַי גְּדֵלַ֣נִי כְאָ֑ב וּמִבֶּ֖טֶן אִמִּ֣י אַנְחֶֽנָּה׃
18 — sapagkat mula pa sa aking kabataan ay pinalaki ako nito na parang isang ama, at mula pa sa sinapupunan ng aking ina ay ito na ang aking isinagawa.
יט אִם־אֶרְאֶ֣ה א֭וֹבֵד מִבְּלִ֣י לְב֑וּשׁ וְאֵ֥ין כְּ֝ס֗וּת לָאֶבְיֽוֹן׃
19 Kung ako ay nakakita ng sinumang nasasadlak sa kahirapan na walang maisuot, o ng dukhang walang anumang pantakip —
כ אִם־לֹ֣א בֵרֲכ֣וּנִי חלצו [חֲלָצָ֑יו] וּמִגֵּ֥ז כְּ֝בָשַׂי יִתְחַמָּֽם׃
20 kung hindi ako pinagpala ng kanyang mga balakang, at kung hindi siya nainitan ng lana ng aking mga tupa —
כא אִם־הֲנִיפ֣וֹתִי עַל־יָת֣וֹם יָדִ֑י כִּֽי־אֶרְאֶ֥ה בַ֝שַּׁ֗עַר עֶזְרָתִֽי׃
21 kung itinaas ko ang aking kamay laban sa ulila, dahil nakita kong may tutulong sa akin sa pintuang-bayan —
כב כְּ֭תֵפִי מִשִּׁכְמָ֣ה תִפּ֑וֹל וְ֝אֶזְרֹעִ֗י מִקָּנָ֥ה תִשָּׁבֵֽר׃
22 — mahulog nawa ang aking balikat mula sa paypay nito, at mabali nawa ang aking bisig mula sa buto nito.
כג כִּ֤י פַ֣חַד אֵ֭לַי אֵ֣יד אֵ֑ל וּ֝מִשְּׂאֵת֗וֹ לֹ֣א אוּכָֽל׃
23 Sapagkat ang kapahamakang mula sa Diyos ay isang kilabot para sa akin, at dahil sa Kanyang kadakilaan ay hindi ko magagawa ang gayon.
כד אִם־שַׂ֣מְתִּי זָהָ֣ב כִּסְלִ֑י וְ֝לַכֶּ֗תֶם אָמַ֥רְתִּי מִבְטַחִֽי׃
24 Kung ginawa kong aking pag-asa ang ginto, at kung sinabi ko sa dalisay na ginto, “Ikaw ang aking sinasandigan” —
כה אִם־אֶ֭שְׂמַח כִּי־רַ֣ב חֵילִ֑י וְכִֽי־כַ֝בִּ֗יר מָצְאָ֥ה יָדִֽי׃
25 Kung ako ay nagsaya dahil malaki ang aking kayamanan, at dahil marami ang natamo ng aking kamay —
כו אִם־אֶרְאֶ֣ה א֖וֹר כִּ֣י יָהֵ֑ל וְ֝יָרֵ֗חַ יָקָ֥ר הֹלֵֽךְ׃
26 Kung tinitigan ko ang araw habang ito ay nagniningning, o ang buwan na lumalakad sa kaningningan nito —
כז וַיִּ֣פְתְּ בַּסֵּ֣תֶר לִבִּ֑י וַתִּשַּׁ֖ק יָדִ֣י לְפִֽי׃
27 at kung ang aking puso ay lihim na naakit, at hinalikan ng aking kamay ang aking bibig —
כח גַּם־ה֭וּא עָוֺ֣ן פְּלִילִ֑י כִּֽי־כִחַ֖שְׁתִּי לָאֵ֣ל מִמָּֽעַל׃
28 Iyon din ay isang kasamaang dapat parusahan ng mga hukom, sapagkat ikinaila ko sana ang Diyos na nasa itaas.
כט אִם־אֶ֭שְׂמַח בְּפִ֣יד מְשַׂנְאִ֑י וְ֝הִתְעֹרַ֗רְתִּי כִּֽי־מְצָ֥אוֹ רָֽע׃
29 Kung ako ay nagsaya sa kapahamakan ng napopoot sa akin, o kung ako ay nagbunyi nang siya ay dinatnan ng kasamaan —
ל וְלֹא־נָתַ֣תִּי לַחֲטֹ֣א חִכִּ֑י לִשְׁאֹ֖ל בְּאָלָ֣ה נַפְשֽׁוֹ׃
30 Hindi ko pinahintulutang magkasala ang aking bibig sa paghiling ng sumpa laban sa kanyang buhay.
לא אִם־לֹ֣א אָ֭מְרוּ מְתֵ֣י אָהֳלִ֑י מִֽי־יִתֵּ֥ן מִ֝בְּשָׂר֗וֹ לֹ֣א נִשְׂבָּֽע׃
31 Kung hindi sinabi ng mga tao sa aking tolda, “Kung maaari lamang na makain namin ang kanyang laman, hindi kami mabubusog!” —
לב בַּ֭חוּץ לֹא־יָלִ֣ין גֵּ֑ר דְּ֝לָתַ֗י לָאֹ֥רַח אֶפְתָּֽח׃
32 Walang dayuhang nagpalipas ng gabi sa labas; ang aking mga pinto ay binuksan ko sa daan.
לג אִם־כִּסִּ֣יתִי כְאָדָ֣ם פְּשָׁעָ֑י לִטְמ֖וֹן בְּחֻבִּ֣י עֲוֺֽנִי׃
33 Kung tinakpan ko ang aking mga pagsalangsang gaya ng ginagawa ng tao, upang itago sa aking lihim na kublihan ang aking kasamaan —
לד כִּ֤י אֶֽעֱר֨וֹץ ׀ הָ֘מ֤וֹן רַבָּ֗ה וּבוּז־מִשְׁפָּח֥וֹת יְחִתֵּ֑נִי וָ֝אֶדֹּ֗ם לֹא־אֵ֥צֵא פָֽתַח׃
34 dahil natakot ako sa napakaraming tao, at sinindak ako ng paghamak ng mga angkan, kaya ako'y nanahimik at hindi lumabas ng pintuan —
לה מִ֤י יִתֶּן־לִ֨י ׀ שֹׁ֘מֵ֤עַֽ לִ֗י הֶן־תָּ֭וִי שַׁדַּ֣י יַעֲנֵ֑נִי וְסֵ֥פֶר כָּ֝תַ֗ב אִ֣ישׁ רִיבִֽי׃
35 Kung may makikinig lamang sa akin! Narito ang aking hangarin: sagutin nawa ako ng Makapangyarihan sa Lahat, at isulat nawa ng aking kalaban ang kanyang sakdal sa isang aklat.
לו אִם־לֹ֣א עַל־שִׁ֭כְמִי אֶשָּׂאֶ֑נּוּ אֶֽעֶנְדֶ֖נּוּ עֲטָר֣וֹת לִֽי׃
36 Tunay na papasanin ko ito sa aking balikat, at itatali ko ito sa akin na parang mga korona.
לז מִסְפַּ֣ר צְ֭עָדַי אַגִּידֶ֑נּוּ כְּמוֹ־נָ֝גִ֗יד אֲקָרֲבֶֽנּוּ׃
37 Sasabihin ko sa kanya ang bilang ng aking mga hakbang; ilalapit ko siya sa akin gaya ng isang prinsipe.
לח אִם־עָ֭לַי אַדְמָתִ֣י תִזְעָ֑ק וְ֝יַ֗חַד תְּלָמֶ֥יהָ יִבְכָּיֽוּן׃
38 Kung ang aking lupa ay sumisigaw laban sa akin, at nananangis nang sabay-sabay ang mga tudling nito —
לט אִם־כֹּ֭חָהּ אָכַ֣לְתִּי בְלִי־כָ֑סֶף וְנֶ֖פֶשׁ בְּעָלֶ֣יהָ הִפָּֽחְתִּי׃
39 kung kinain ko ang ani nito nang walang bayad, at pinanlumo ko ang kalooban ng mga nagsasaka nito —
מ תַּ֤חַת חִטָּ֨ה ׀ יֵ֥צֵא ח֗וֹחַ וְתַֽחַת־שְׂעֹרָ֥ה בָאְשָׁ֑ה תַּ֝֗מּוּ דִּבְרֵ֥י אִיּֽוֹב׃ (פ)
40 — tumubo nawa ang mga dawag sa halip na trigo, at ang mabahong damo sa halip na sebada. Natapos na ang mga salita ni Job.
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata