וְשָׁפַכְתִּי֩ עַל־בֵּ֨ית דָּוִ֜יד וְעַ֣ל ׀ יוֹשֵׁ֣ב יְרוּשָׁלִַ֗ם ר֤וּחַ חֵן֙ וְתַ֣חֲנוּנִ֔ים וְהִבִּ֥יטוּ אֵלַ֖י אֵ֣ת אֲשֶׁר־דָּקָ֑רוּ וְסָפְד֣וּ עָלָ֗יו כְּמִסְפֵּד֙ עַל־הַיָּחִ֔יד וְהָמֵ֥ר עָלָ֖יו כְּהָמֵ֥ר עַֽל־הַבְּכֽוֹר׃
און איך װעל אױסגיסן אױף דעם הױז פֿֿון דוד, און אױף די באַװוינער פֿֿון ירושָלַיִם, אַ גײַסט פֿֿון לײַטזעליקײט און געבעט, און זײ װעלן קוקן צו מיר װעגן איטלעכן װאָס זײ האָבן דערשטאָכן, און װעלן קלאָגן אױף אים װי מע קלאָגט אױף אַן אײנאײנציקן, און זיך ביטערן נאָך אים װי מע ביטערט זיך נאָך אַ בכָור.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.