וְשָׁפַכְתִּי֩ עַל־בֵּ֨ית דָּוִ֜יד וְעַ֣ל ׀ יוֹשֵׁ֣ב יְרוּשָׁלִַ֗ם ר֤וּחַ חֵן֙ וְתַ֣חֲנוּנִ֔ים וְהִבִּ֥יטוּ אֵלַ֖י אֵ֣ת אֲשֶׁר־דָּקָ֑רוּ וְסָפְד֣וּ עָלָ֗יו כְּמִסְפֵּד֙ עַל־הַיָּחִ֔יד וְהָמֵ֥ר עָלָ֖יו כְּהָמֵ֥ר עַֽל־הַבְּכֽוֹר׃
און איך װעל אױסגיסן אױף דעם הױז פֿֿון דוד, און אױף די באַװוינער פֿֿון ירושָלַיִם, אַ גײַסט פֿֿון לײַטזעליקײט און געבעט, און זײ װעלן קוקן צו מיר װעגן איטלעכן װאָס זײ האָבן דערשטאָכן, און װעלן קלאָגן אױף אים װי מע קלאָגט אױף אַן אײנאײנציקן, און זיך ביטערן נאָך אים װי מע ביטערט זיך נאָך אַ בכָור.
Sukkah
It goes well according to him who explains that the cause is the slaying of Messiah the son of Joseph, as it is written, “And they shall look upon me because they have thrust him through, and they shall mourn for him as one mourns for his only son,” but according to him who explains the cause to be the slaying of the Evil Inclination, was this an occasion for mourning? Is it not rather an occasion for rejoicing? Why then should they weep?