וַיֹּ֣אמֶר אֵלַי֮ אַל־תִּירָ֣א דָנִיֵּאל֒ כִּ֣י ׀ מִן־הַיּ֣וֹם הָרִאשׁ֗וֹן אֲשֶׁ֨ר נָתַ֧תָּ אֶֽת־לִבְּךָ֛ לְהָבִ֧ין וּלְהִתְעַנּ֛וֹת לִפְנֵ֥י אֱלֹהֶ֖יךָ נִשְׁמְע֣וּ דְבָרֶ֑יךָ וַאֲנִי־בָ֖אתִי בִּדְבָרֶֽיךָ׃
און ער האָט צו מיר געזאָגט: זאָלסט ניט מוֹרא האָבן, דניאל, װאָרום פֿון דעם ערשטן טאָג אָן װאָס דו האָסט אָפּגעגעבן דײַן האַרץ צו פֿאַרשטײן, און זיך צו פּײַניקן פֿאַר דײַן גאָט, זײַנען דײַנע װערטער געהערט געװאָרן, און איך בין געקומען פֿון װעגן דײַנע װערטער.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.