אָ֧ז נִדְבְּר֛וּ יִרְאֵ֥י יְהוָ֖ה אִ֣ישׁ אֶת־רֵעֵ֑הוּ וַיַּקְשֵׁ֤ב יְהוָה֙ וַיִּשְׁמָ֔ע וַ֠יִּכָּתֵב סֵ֣פֶר זִכָּר֤וֹן לְפָנָיו֙ לְיִרְאֵ֣י יְהוָ֔ה וּלְחֹשְׁבֵ֖י שְׁמֽוֹ׃
דענס מאָל האָבן די גאָטספֿאָרכטיקע גערעדט אײנער צום אַנדערן, און גאָט האָט פֿאַרנומען און צוגעהערט, און אַ בוך פֿון דערמאָנונג איז אָנגעשריבן געװאָרן בײַ אים, פֿאַר די װאָס פֿאָרכטן גאָט, און טראַכטן אָן זײַן נאָמען.
The Gate of Unity
As mentioned above, “saying” (Amirah-אמירה) is always the aspect of speech of thought. (This is higher than hearing the speech of one’s friend, as in the verse,6Kings II 19:16, Isaiah 37:17, Daniel 9:18 “Lend me your ear and listen etc.” or the verse,7Malachi 3:16 “And HaShem-יהו״ה paid attention and listened” and the like.)