וַיִּמָּלֵ֨ךְ לִבִּ֜י עָלַ֗י וָאָרִ֙יבָה֙ אֶת־הַחֹרִ֣ים וְאֶת־הַסְּגָנִ֔ים וָאֹמְרָ֣ה לָהֶ֔ם מַשָּׁ֥א אִישׁ־בְּאָחִ֖יו אַתֶּ֣ם נשאים [נֹשִׁ֑ים] וָאֶתֵּ֥ן עֲלֵיהֶ֖ם קְהִלָּ֥ה גְדוֹלָֽה׃
און מײַן האַרץ האָט זיך באַקלערט אין מיר, און איך האָב זיך געקריגט מיט די אַדללײַט און מיט די פֿאָרשטײער, און איך האָב צו זײ געזאָגט: אױף װאָכער לײַט איר איטלעכער זײַן ברודער? און איך האָב געמאַכט אַקעגן זײ אַ גרױסע אײַנזאַמלונג.
Rashi
And I thought this over to myself Heb. וַיִמָלֵךְ לִבִּי עָלַי, and my heart took counsel within myself.
Rashi
and I contended I contended with the nobles and the prefects, who were the rich people.
Rashi
“Are you demanding each other’s loans?” Why are you doing this? You should have supported these poor people, but you are lending them money in order to appropriate their sons and daughters, their fields, vineyards and houses.
Rashi
and I gathered a large assembly around them I congregated and gathered a large assembly around them to shout at them in order to embarrass them.