וּבְנֵ֨י יַעֲקֹ֜ב בָּ֤אוּ מִן־הַשָּׂדֶה֙ כְּשָׁמְעָ֔ם וַיִּֽתְעַצְּבוּ֙ הָֽאֲנָשִׁ֔ים וַיִּ֥חַר לָהֶ֖ם מְאֹ֑ד כִּֽי־נְבָלָ֞ה עָשָׂ֣ה בְיִשְׂרָאֵ֗ל לִשְׁכַּב֙ אֶת־בַּֽת־יַעֲקֹ֔ב וְכֵ֖ן לֹ֥א יֵעָשֶֽׂה׃
און די זין פֿון יעקבן זײַנען געקומען פֿון פֿעלד, װי זײ האָבן עס געהערט; און די מענער האָבן זיך געקלעמט, און זײ האָט שטאַרק געברענט װאָס ער האָט באַגאַנגען אַ נבָלה אַקעגן ישׂראל, צו ליגן מיט דער טאָכטער פֿון יעקבן, װאָס אַזױ-װאָס טאָר ניט געטאָן װערן.
Rashi
וכן לא יעשה AND THUS IT OUGHT NOT TO BE DONE — viz., to do violence to a maiden, for even the heathens have trained themselves (literally, have fenced themselves round) against unchastity as a consequence of the Flood which had come upon the world as a punishment for this sin (Genesis Rabbah 80:6).
Chizkuni
מן השדה כשמעם,”returned from the field after hearing (about Dinah’s rape).” They returned prematurely, in a hurry.
Da'at Zekenim
כי נבלה עשה בישראל, “that a vile deed had been committed against Israel;” it would have been a vile deed against anyone, all the more so against the daughter of a man of the stature of Israel.