ה֣וֹי אֹמֵ֤ר לָעֵץ֙ הָקִ֔יצָה ע֖וּרִי לְאֶ֣בֶן דּוּמָ֑ם ה֣וּא יוֹרֶ֔ה הִנֵּה־ה֗וּא תָּפוּשׂ֙ זָהָ֣ב וָכֶ֔סֶף וְכָל־ר֖וּחַ אֵ֥ין בְּקִרְבּֽוֹ׃
װײ, דער װאָס זאָגט צו אַ האָלץ: כאַפּ זיך אױף! דערװעק דיך! צו אַ שטײן אַ שטומען. ער זאָל לערנען? זע, ער איז אײַנגעפֿאַסט אין גאָלד און זילבער, און אַ שום אָטעם איז אין אים ניטאָ.