כִּ֤י דָמָהּ֙ בְּתוֹכָ֣הּ הָיָ֔ה עַל־צְחִ֥יחַ סֶ֖לַע שָׂמָ֑תְהוּ לֹ֤א שְׁפָכַ֙תְהוּ֙ עַל־הָאָ֔רֶץ לְכַסּ֥וֹת עָלָ֖יו עָפָֽר׃
װאָרום איר בלוט איז אין איר מיט, אױף אַ גלאַטן פֿעלדז האָט זי עס אַרױפֿגעטאָן;זי האָט עס ניט געגאָסן אױף דער ערד, צו פֿאַרדעקן דערױף שטױב.
Rashi
she did not pour it out on the ground, etc. Jonathan paraphrased: with willful wickedness and with an arm raised on high did she shed it; she did not shed it unintentionally to repent of it. Our Rabbis (Git. 57b, Pesikta d’Rav Kahana 122a) explained it as referring to the blood of Zechariah the son of Jehoiada. They did not treat it as the blood of the deer or the blood of the gazelle.