וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י בֶּן־אָדָם֙ אֶת־מְק֣וֹם כִּסְאִ֗י וְאֶת־מְקוֹם֙ כַּפּ֣וֹת רַגְלַ֔י אֲשֶׁ֧ר אֶשְׁכָּן־שָׁ֛ם בְּת֥וֹךְ בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֖ל לְעוֹלָ֑ם וְלֹ֣א יְטַמְּא֣וּ ע֣וֹד בֵּֽית־יִ֠שְׂרָאֵל שֵׁ֣ם קָדְשִׁ֞י הֵ֤מָּה וּמַלְכֵיהֶם֙ בִּזְנוּתָ֔ם וּבְפִגְרֵ֥י מַלְכֵיהֶ֖ם בָּמוֹתָֽם׃
און ער האָט צו מיר געזאָגט: מענטשנקינד, דאָס איז דער אָרט פֿון מײַן טראָן, און דער אָרט פֿון מײַנע פֿוסטריט, װאָס איך װעל דאָרטן רוען צװישן די קינדער פֿון ישׂראל אױף אײביק; און דאָס הױז פֿון ישׂראל װעלן מער ניט פֿאַראומרײניקן מײַן הײליקן נאָמען, זײ און זײערע מלכים, מיט זײער זנות, און מיט די פּגָרים פֿון זײערע מלכים אױף זײערע בָמות;
Rashi
and with the corpses of their kings whose houses were near the Temple, as we find with Solomon and with Athaliah. Sometimes they would bury them in the gardens of their houses, as He explains and says, “... by placing their threshold with My threshold.”