וָאֵ֗רֶא כִּ֤י עַל־כָּל־אֹדוֹת֙ אֲשֶׁ֤ר נִֽאֲפָה֙ מְשֻׁבָ֣ה יִשְׂרָאֵ֔ל שִׁלַּחְתִּ֕יהָ וָאֶתֵּ֛ן אֶת־סֵ֥פֶר כְּרִיתֻתֶ֖יהָ אֵלֶ֑יהָ וְלֹ֨א יָֽרְאָ֜ה בֹּֽגֵדָ֤ה יְהוּדָה֙ אֲחוֹתָ֔הּ וַתֵּ֖לֶךְ וַתִּ֥זֶן גַּם־הִֽיא׃
אָבער איך האָב געזען, אַז הגם דערפֿאַר װאָס די אָפּגעקערטע ישׂראל האָט אומטרײַשאַפֿט באַגאַנגען, האָב איך זי אַװעקגעשיקט, און איר געגעבן איר שײדבריװ, האָט פֿון דעסטװעגן ניט מוֹרא געהאַט די פֿעלשערין יהודה איר שװסטער, און זי אױך איז געגאַנגען און האַט מזַנה געװען.
Rashi
And I saw, because of all that backsliding Israel had committed adultery The signs of the intonation of this verse teach us its explanation. ישראל is punctuated with a ‘zakef-katan,’ separated from שלחתיה, I sent her away. שלחתיה, I sent her away, is punctuated with a ‘zakef-gadol’ by itself. And this is its explanation: I saw; i.e., I contemplated her to exact punishment upon her. And why? Because of all that backsliding Israel had committed adultery. And what was My vengeance? I sent her away from before Me. And treacherous Judah did not fear when she saw the retribution of Samaria, to set her heart to repent.