וּמָנִ֨יתִי אֶתְכֶ֜ם לַחֶ֗רֶב וְכֻלְּכֶם֙ לַטֶּ֣בַח תִּכְרָ֔עוּ יַ֤עַן קָרָ֙אתִי֙ וְלֹ֣א עֲנִיתֶ֔ם דִּבַּ֖רְתִּי וְלֹ֣א שְׁמַעְתֶּ֑ם וַתַּעֲשׂ֤וּ הָרַע֙ בְּעֵינַ֔י וּבַאֲשֶׁ֥ר לֹֽא־חָפַ֖צְתִּי בְּחַרְתֶּֽם׃ (פ)
איך װעל אײַך באַשערן צום שװערד, און איר אַלע װעט קניִען צו דער שחיטה; װײַל איך האָב גערופֿן און איר האָט ניט געענטפֿערט, גערעדט, און איר האָט ניט געהערט; נאָר איר האָט געטאָן װאָס איז שלעכט אין מײַנע אױגן, און װאָס איך האָב ניט געװאָלט, האָט איר אױסגעװײַלט.
Ibn Ezra
ומניתי And I will number. The repetition of the same root is considered as an elegance in Hebrew. Comp. גד גדוד עודנו Gad, a troop shall overcome him (Gen. 49:19); דן ידין Dan shall judge (ibid. 16). Thus the verb ומניתי is used because of מני at the end of the preceding verse; it means I shall number; comp. מונה that telleth (Jer. 33:13)