וַיְדַבְּר֨וּ אֲחֵֽי־אִמּ֜וֹ עָלָ֗יו בְּאָזְנֵי֙ כָּל־בַּעֲלֵ֣י שְׁכֶ֔ם אֵ֥ת כָּל־הַדְּבָרִ֖ים הָאֵ֑לֶּה וַיֵּ֤ט לִבָּם֙ אַחֲרֵ֣י אֲבִימֶ֔לֶךְ כִּ֥י אָמְר֖וּ אָחִ֥ינוּ הֽוּא׃
האָבן זײַן מוטערס ברידער גערעדט פֿון זײַנעטװעגן אין די אױערן פֿון אַלע מענער פֿון שכֶם אַלע די דאָזיקע װערטער, און זײער האַרץ האָט זיך גענײַגט נאָך אבֿימלכן, װאָרום זײ האָבן געזאָגט: אונדזערער אַ ברודער איז ער.
מלבי"ם
ויט לבם. לא מפני טובת הכלל ולא מצד שזכרו מה שנדרו לירובעל משל בנו גם אתה גם בנך רק מצד כי אמרו אחינו הוא.