פֶּן־יִרְדֹּף֩ גֹּאֵ֨ל הַדָּ֜ם אַחֲרֵ֣י הָרֹצֵ֗חַ כִּי־יֵחַם֮ לְבָבוֹ֒ וְהִשִּׂיג֛וֹ כִּֽי־יִרְבֶּ֥ה הַדֶּ֖רֶךְ וְהִכָּ֣הוּ נָ֑פֶשׁ וְלוֹ֙ אֵ֣ין מִשְׁפַּט־מָ֔וֶת כִּ֠י לֹ֣א שֹׂנֵ֥א ה֛וּא ל֖וֹ מִתְּמ֥וֹל שִׁלְשֽׁוֹם׃
כּדי דער בלוטמאָנער זאָל ניט נאָכיאָגן דעם טױטשלעגער װען זײַן האַרץ איז הײס, און אים כאַפּן, װײַל דער װעג איז אַ װײַטער, און אים דערשלאָגן צום טױט, װען אים קומט ניט טױטשטראָף, װײַל ער איז אים ניט געװען אַ שׂוֹנא פֿון נעכטן-אײערנעכטן.
Mishneh Torah, Murderer and the Preservation of Life
Ein Bluträcher, der einen unvorsätzlichen Mörder außerhalb des Bereiches seiner Asylstadt erschlägt [1,5 km], ist frei, denn es steht geschrieben: »Ihm kann die Todesstrafe nicht zuerkannt werden« (Deut. 19:6).