שָׁכְב֨וּ לָאָ֤רֶץ חוּצוֹת֙ נַ֣עַר וְזָקֵ֔ן בְּתוּלֹתַ֥י וּבַחוּרַ֖י נָפְל֣וּ בֶחָ֑רֶב הָרַ֙גְתָּ֙ בְּי֣וֹם אַפֶּ֔ךָ טָבַ֖חְתָּ לֹ֥א חָמָֽלְתָּ׃ (ס)
אױף דער ערד אין די גאַסן ליגן אַלט און יונג; מײַנע מײדלעך און מײַנע בחורים זײַנען געפֿאַלן פֿון שװערד; האָסט געהרגעט אין טאָג פֿון דײַן צאָרן, געשאָכטן אָן רחמנות.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.