וְקָרַבְתָּ֗ מ֚וּל בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן אַל־תְּצֻרֵ֖ם וְאַל־תִּתְגָּ֣ר בָּ֑ם כִּ֣י לֹֽא־אֶ֠תֵּן מֵאֶ֨רֶץ בְּנֵי־עַמּ֤וֹן לְךָ֙ יְרֻשָּׁ֔ה כִּ֥י לִבְנֵי־ל֖וֹט נְתַתִּ֥יהָ יְרֻשָּֽׁה׃
און װעסט גענענען אַקעגן די קינדער פֿון עַמוֹן, זאָלסט זײ ניט פֿײַנטן, און זיך מיט זײ ניט אָנהײבן, װאָרום איך װעל דיר פֿון דעם לאַנד פֿון די קינדער פֿון עַמוֹן ניט געבן קײן אַרב, װײַל צו די קינדער פֿון לוֹט האָב איך עס געגעבן אַ ירושה. –
Zohar
The boy then said: ‘Bread and wine are the essence of the meal, all the rest being subsidiary. The Torah is begging of you, saying: “Come, eat ye of my bread and drink of the wine I have mingled” (Prov. 9, 5). Since the Torah calls you, you must obey her behest.’ They said: ‘That is assuredly so.’ So they sat and ate and rejoiced with him. After they had finished eating they still lingered at the table,