נִשְׁבַּ֧ע יְהוָ֛ה בִּֽימִינ֖וֹ וּבִזְר֣וֹעַ עֻזּ֑וֹ אִם־אֶתֵּן֩ אֶת־דְּגָנֵ֨ךְ ע֤וֹד מַֽאֲכָל֙ לְאֹ֣יְבַ֔יִךְ וְאִם־יִשְׁתּ֤וּ בְנֵֽי־נֵכָר֙ תִּֽירוֹשֵׁ֔ךְ אֲשֶׁ֥ר יָגַ֖עַתְּ בּֽוֹ׃
גאָט האָט געשװאָרן בײַ זײַן רעכטער האַנט, און בײַ זײַן מאַכטיקן אָרעם: אױב איך װעל מער געבן דײַן תּבֿואהפֿאַר שפּײַז צו דײַנע פֿײַנט! און אױב פֿרעמדגעבאָרענע װעלן טרינקען דײַן װײַןװאָס דו האָסט זיך געמיט אױף אים!
Zohar
This accords with the Rabbinic dictum that God puts on phylacteries, that is, He takes up all the supernal crowns, to wit the emblem of the supernal Father and the emblem of the supernal Mother (these being the phylactery worn on the head), and then He takes up the Right and the Left, thereby carrying the whole.’