מַה־תִּשְׁתּ֬וֹחֲחִ֨י ׀ נַפְשִׁי֮ וּֽמַה־תֶּהֱמִ֪י עָ֫לָ֥י הוֹחִ֣ילִי לֵֽ֭אלֹהִים כִּי־ע֣וֹד אוֹדֶ֑נּוּ יְשׁוּעֹ֥ת פָּ֝נַ֗י וֵֽאלֹהָֽי׃
װאָס ביסטו געבױגן מײַן זעל, און װאָס טוסטו ברומען אין מיר?האָף צו גאָט, װאָרום איך װעל אים נאָך לױבן –די הילף פֿון מײַן פּנים, און מײַן גאָט.