וַיַּ֤רְא מְנֻחָה֙ כִּ֣י ט֔וֹב וְאֶת־הָאָ֖רֶץ כִּ֣י נָעֵ֑מָה וַיֵּ֤ט שִׁכְמוֹ֙ לִסְבֹּ֔ל וַיְהִ֖י לְמַס־עֹבֵֽד׃ (ס)
און ער האָט געזען די רו, אַז זי איז גוט, און דאָס לאַנד, אַז עס איז ליב, האָט ער געבױגן זײַן רוקן צו טראָגן, און איז אַ צינזקנעכט געװאָרן.
Shenei Luchot HaBerit
Take a good look at what is written here: וירא מנוחה כי טוב. This refers to the written Torah. ואת הארץ כי נעמה, ויט שכמו לסבול ויהי למס עובד. The words הארץ כי נעמה, refer to the oral Torah. The next few words refer to the willingness to shoulder the yoke of the Torah and to cleave to it by day and by night. The last words express the willingness to be G–d's servant to the point of weakening one's physical prowess.