וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֜יו בָּלָ֗ק לך־[לְכָה־] נָּ֨א אִתִּ֜י אֶל־מָק֤וֹם אַחֵר֙ אֲשֶׁ֣ר תִּרְאֶ֣נּוּ מִשָּׁ֔ם אֶ֚פֶס קָצֵ֣הוּ תִרְאֶ֔ה וְכֻלּ֖וֹ לֹ֣א תִרְאֶ֑ה וְקָבְנוֹ־לִ֖י מִשָּֽׁם׃
האָט בָלָק געזאָגט צו אים: קום מיט מיר, איך בעט דיך, צו אַן אַנדער אָרט, װאָס דו װעסט אים זען פֿון דאָרטן; בלױז אַ טײל פֿון אים װעסטו זען, אָבער אין גאַנצן װעסטו אים ניט זען; און שילט מיר אים פֿון דאָרטן.
Rashi
וקבתי לי — This is not a command as is וקבנו (v. 13), but it is a future tense: perhaps it will seem right in His eyes that thou shalt curse them for me from there; malderas in O. F.