עַל־כֵּ֡ן חָרָה֩ אַף־יְהוָ֨ה בְּעַמּ֜וֹ וַיֵּ֣ט יָד֧וֹ עָלָ֣יו וַיַּכֵּ֗הוּ וַֽיִּרְגְּזוּ֙ הֶֽהָרִ֔ים וַתְּהִ֧י נִבְלָתָ֛ם כַּסּוּחָ֖ה בְּקֶ֣רֶב חוּצ֑וֹת בְּכָל־זֹאת֙ לֹא־שָׁ֣ב אַפּ֔וֹ וְע֖וֹד יָד֥וֹ נְטוּיָֽה׃
דרום האָט זיך דער צאָרן פֿון גאָט צעפֿלאַקערט אױף זײַן פֿאָלק, און ער האָט אױסגעשטרעקט זײַן האַנט אױף אים, און האָט אים געשלאָגן, און די בערג האָבן געציטערט, און זײערע פּגרים זײַנען געװען װי מיסט אין מיטן פֿון די גאַסן. בײַ אַלעם דעם האָט זיך זײַן צאָרן ניט אָפּגעקערט, און נאָך איז זײַן האַנט אױסגעשטרעקט.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.