וְהֵבִ֨יא הָאִ֣ישׁ אֶת־אִשְׁתּוֹ֮ אֶל־הַכֹּהֵן֒ וְהֵבִ֤יא אֶת־קָרְבָּנָהּ֙ עָלֶ֔יהָ עֲשִׂירִ֥ת הָאֵיפָ֖ה קֶ֣מַח שְׂעֹרִ֑ים לֹֽא־יִצֹ֨ק עָלָ֜יו שֶׁ֗מֶן וְלֹֽא־יִתֵּ֤ן עָלָיו֙ לְבֹנָ֔ה כִּֽי־מִנְחַ֤ת קְנָאֹת֙ ה֔וּא מִנְחַ֥ת זִכָּר֖וֹן מַזְכֶּ֥רֶת עָוֺֽן׃
זאָל דער מאַן ברענגען זײַן װײַב צום כֹּהן, און ברענגען איר קרבן מיט איר, אַ צענטל אֵיפֿה גערשטענע מעל; ער זאָל ניט אַרױפֿגיסן דערױף אײל, און ניט אַרױפֿטאָן דערױף װײַרױך, װאָרום אַ שפּײַזאָפּפֿער פֿון אײפֿערזוכט איז דאָס, אַ שפּײַזאָפּפֿער פֿון דערמאָנונג, װאָס דערמאָנט אַ זינד.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.