וְהֵבִ֨יא הָאִ֣ישׁ אֶת־אִשְׁתּוֹ֮ אֶל־הַכֹּהֵן֒ וְהֵבִ֤יא אֶת־קָרְבָּנָהּ֙ עָלֶ֔יהָ עֲשִׂירִ֥ת הָאֵיפָ֖ה קֶ֣מַח שְׂעֹרִ֑ים לֹֽא־יִצֹ֨ק עָלָ֜יו שֶׁ֗מֶן וְלֹֽא־יִתֵּ֤ן עָלָיו֙ לְבֹנָ֔ה כִּֽי־מִנְחַ֤ת קְנָאֹת֙ ה֔וּא מִנְחַ֥ת זִכָּר֖וֹן מַזְכֶּ֥רֶת עָוֺֽן׃
זאָל דער מאַן ברענגען זײַן װײַב צום כֹּהן, און ברענגען איר קרבן מיט איר, אַ צענטל אֵיפֿה גערשטענע מעל; ער זאָל ניט אַרױפֿגיסן דערױף אײל, און ניט אַרױפֿטאָן דערױף װײַרױך, װאָרום אַ שפּײַזאָפּפֿער פֿון אײפֿערזוכט איז דאָס, אַ שפּײַזאָפּפֿער פֿון דערמאָנונג, װאָס דערמאָנט אַ זינד.
Targum Jonathan
and though that man may have not brought separation or tythe, there is constraint upon him to bring his wife unto the priest. Now, because she may have brought delicacies to the adulterer, she ought to bring an appointed oblation of her own, a tenth of three sata of barley flour, that being the food of beasts: he shall not pour oil, nor put frankincense thereon; for it is a mincha (on account) of jealousy, a mincha of a memorial which calleth guilt to mind.