וַיִּשְׁלַ֤ח סְפָרִים֙ אֶל־כָּל־מְדִינ֣וֹת הַמֶּ֔לֶךְ אֶל־מְדִינָ֤ה וּמְדִינָה֙ כִּכְתָבָ֔הּ וְאֶל־עַ֥ם וָעָ֖ם כִּלְשׁוֹנ֑וֹ לִהְי֤וֹת כָּל־אִישׁ֙ שֹׂרֵ֣ר בְּבֵית֔וֹ וּמְדַבֵּ֖ר כִּלְשׁ֥וֹן עַמּֽוֹ׃ (פ)
און ער האָט געשיקט בריװ צו אַלע מדינות פֿון דעם מלך, צו איטלעכער מדינה לױט איר כּתב, און צו איטלעכן פֿאָלק לױט זײַן לשון, אַז יעטװעדער מאַן זאָל זײַן דער הערשער אין זײַן הױז, און רעדן אַזױ װי דער לשון פֿון זײַן פֿאָלק.
Rav Hirsch
Für den Begriff des Herrschens, Fürstseins, haben wir drei Wurzeln: שׂור, wovon שָׂר, der gewöhnliche Ausdruck für Fürst; שָׂרָה, wovon המִשׂרָה,שָׂרִיתָ ; und שרר, wovon תִשְתָרר עלינו. Alle drei bilden den Begriff: Fürst; jede jedoch fasst ihn von einer andern Seite auf. שרר: verwandt mit זרר und צרר die beide ein Zusammendrücken, ersteres in schwächerem, letzteres in stärkstem Grade bedeuten. Zwischen beiden steht שרר, welches die Herrschermacht somit als Druck und Gewalt begreift, daher auch nur in dem Vorwurf (Bamidbar 16, 13) und im להיוה כל איש שרר בביהו (Esther 1, 22). vorkommt, wo es immerhin die unumschränkte Gewalt bedeutet.