וַתַּ֤הַר עוֹד֙ וַתֵּ֣לֶד בַּ֔ת וַיֹּ֣אמֶר ל֔וֹ קְרָ֥א שְׁמָ֖הּ לֹ֣א רֻחָ֑מָה כִּי֩ לֹ֨א אוֹסִ֜יף ע֗וֹד אֲרַחֵם֙ אֶת־בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל כִּֽי־נָשֹׂ֥א אֶשָּׂ֖א לָהֶֽם׃
און זי איז װידער טראָגעדיק געװאָרן, און האָט געבאָרן אַ טאָכטער. און ער האָט צו אים געזאָגט: רוף איר נאָמען לֹא-רוחָמָה, װאָרום איך װעל מער װידער ניט רחמנות האָבן אויף דעם הויז פֿון ישראל, און פֿאַרגעבן זאָל איך זיי פֿארַרגעבן.
Rav Hirsch
Betrachten wir die Worte ארבעים יכנו לא יוסיף jedoch näher, so bilden dieselben nach den Akzenten entschieden nicht zwei Sätze, sondern einen Satz. Ebensowenig wie מוצא שפתיך תשמר ועשית (Kap. 23, 24), כי תועבה היא לפני ד׳ (Kap. 24, 4) בי תשה ברעך משאת מאומה (Kap. 24, 10). לא תעשק שכר עני ואביון (V. 14) usw. Es ist daher so viel als: לא יוסיף יכנו ארבעים. Nun wird aber הוסיף, etwas fortfahren zu tun, durchaus nicht nur mit dem Infinitiv, sondern auch mit dem tempus finitum des folgenden Verbums konstruiert. So: כי לא יוסיף יבא בך עוד עדל וטמא (Jesaias 52, 1), כי לא אוסיף ארחם בית ישראל (Hosea 1, 6), und der Wortlaut unseres Textes heißt ganz der Halacha gemäß: er soll nicht fortfahren ihn vierzig zu schlagen.