וַיִּתֵּן֩ יְהוָ֨ה גַּם־אוֹתָ֜הּ בְּיַ֣ד יִשְׂרָאֵ֘ל וְאֶת־מַלְכָּהּ֒ וַיַּכֶּ֣הָ לְפִי־חֶ֗רֶב וְאֶת־כָּל־הַנֶּ֙פֶשׁ֙ אֲשֶׁר־בָּ֔הּ לֹֽא־הִשְׁאִ֥יר בָּ֖הּ שָׂרִ֑יד וַיַּ֣עַשׂ לְמַלְכָּ֔הּ כַּאֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה לְמֶ֥לֶךְ יְרִיחֽוֹ׃ (ס)
און ער האָט מלחמה געהאַלטן מיט לִבֿנָה. און גאָט האָט אױך זי און איר מלך געגעבן אין דער האַנט פֿון ישׂראל; און ער האָט זי געשלאָגן מיטן שאַרף פֿון שװערד, מיט אַלע נפֿשות װאָס אין איר; ער האָט ניט געלאָזט אין איר אַן איבערבלײַב. און ער האָט געטאָן צו איר מלך אַזױ װי ער האָט געטאָן צום מלך פֿון יריחו.
מלבי"ם
וכאשר עשה ללבנה. כי במ"ש כאשר עשה לחברון יש לטעות שתפס מלכה חי ותלה אותו כמו שעשה לחברון, לכן אמר כן עשה לדבירה (בענין החורבן דמתה לחברון), ולמלכה כאשר עשה ללבנה ששם נהרג מלכה בין ההרוגים, כמ"ש (פסוק ל) כאשר עשה למלך יריחו, פירוש שלא נתפס חי: