וָאֶתֵּ֨ן לָכֶ֜ם אֶ֣רֶץ ׀ אֲשֶׁ֧ר לֹֽא־יָגַ֣עְתָּ בָּ֗הּ וְעָרִים֙ אֲשֶׁ֣ר לֹא־בְנִיתֶ֔ם וַתֵּשְׁב֖וּ בָּהֶ֑ם כְּרָמִ֤ים וְזֵיתִים֙ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא־נְטַעְתֶּ֔ם אַתֶּ֖ם אֹכְלִֽים׃
און איך האָב אײַך געגעבן אַ לאַנד װאָס דו האָסט זיך דערױף ניט געמיט, און שטעט װאָס איר האָט ניט געבױט, און איר האָט זיך אין זײ באַזעצט; װײַנגערטנער און אײלבערטגערטנער װאָס איר האָט ניט געפֿלאַנצט, עסט איר.
Sforno
ויאכל תנובות שדי, Moses mentions only the eating, not referring to the labour in the fields leading up to this, eventually. He meant that it would not take any effort to reach the state of eating the produce the land has to offer. Compare Joshua 24,13 “vineyards and olive trees which you did not plant you are eating from.”