כֹּ֤ה אָמַר֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה וְלָקַ֣חְתִּי אָ֗נִי מִצַּמֶּ֧רֶת הָאֶ֛רֶז הָרָמָ֖ה וְנָתָ֑תִּי מֵרֹ֤אשׁ יֹֽנְקוֹתָיו֙ רַ֣ךְ אֶקְטֹ֔ף וְשָׁתַ֣לְתִּי אָ֔נִי עַ֥ל הַר־גָּבֹ֖הַ וְתָלֽוּל׃
אַזױ האָט געזאָגט גאָט דער האַר:און איך אַלײן װעל נעמען פֿון הױכן צעדערשפּיץ, און װעל עס אײַנזעצן;פֿון זײַנע אױבערשטע ריטלעך װעל איך אַ יונגס אָפּרײַסן, און איך אַלײן װעל עס אײַנפֿלאַנצןאױף אַ הױכן און דערהױבענעם באַרג.
Rashi
and on its garden its tender branch emerges Heb. יונקתו, its root that draws sustenance, or a young branch that grows this year, like (Ezek. 17: 22), “I will pluck from the top of his young twigs (ינקותיו).”
Ibn Ezra
heap [Hebrew: tel] from “a high and lofty [Hebrew: talul] mountain” [Ezekiel 17: 22].