וְאַתָּה֙ כִּֽי־הִזְהַ֣רְתָּ רָשָׁ֔ע וְלֹא־שָׁב֙ מֵֽרִשְׁע֔וֹ וּמִדַּרְכּ֖וֹ הָרְשָׁעָ֑ה ה֚וּא בַּעֲוֺנ֣וֹ יָמ֔וּת וְאַתָּ֖ה אֶֽת־נַפְשְׁךָ֥ הִצַּֽלְתָּ׃ (ס)
אָבער אױב דו האָסט געװאָרנט דעם שלעכטן, און ער האָט זיך ניט אומגעקערט פֿון זײַן שלעכטיקײט, און פֿון זײַן שלעכטן װעג, װעט ער שטאַרבן פֿאַר זײַן זינד, און דו האָסט מציל געװען דײַן נפֿש.
Rashi
the shamir and desolation will come up Heb. שָׁמִיר וָשָׁיִת. Menahem ben Seruk interprets them as kinds of thorns (Machbereth Menahem p. 176), but I say that “shamir” is a word denoting a strong worm that splits stones, with which Solomon built the Temple, like the matter that is written (Ezekiel 3:19), “Like a shamir, stronger than rock.”