וְ֠אַתֶּם אַל־תִּשְׁמְע֨וּ אֶל־נְבִיאֵיכֶ֜ם וְאֶל־קֹֽסְמֵיכֶ֗ם וְאֶל֙ חֲלֹמֹ֣תֵיכֶ֔ם וְאֶל־עֹֽנְנֵיכֶ֖ם וְאֶל־כַּשָּׁפֵיכֶ֑ם אֲשֶׁר־הֵ֞ם אֹמְרִ֤ים אֲלֵיכֶם֙ לֵאמֹ֔ר לֹ֥א תַעַבְד֖וּ אֶת־מֶ֥לֶךְ בָּבֶֽל׃
און איר זאָלט ניט צוהערן צו אײַערע נבֿיאים, און צו אײַערע װאָרזאָגער, און צו אײַערע חלוֹמות, און צו אײַערע צײכנזעער, און צו אײַערע מכשפֿים, װאָס זאָגן אײַך, אַזױ צו זאָגן: איר װעט ניט דינען דעם מלך פֿון בבֿל.
מלבי"ם באור המילות
הנדחת, האבדת. הנדח הוא חוץ למקומו, והאובד נעלם מקומו לגמרי, והדחתי אתכם ואבדתם (ירמיה כ"ז ט') ועי' מ"ש ישעיה (כ"ז י"ג) :