וּבָאוּ֮ וְרִנְּנ֣וּ בִמְרוֹם־צִיּוֹן֒ וְנָהֲר֞וּ אֶל־ט֣וּב יְהוָ֗ה עַל־דָּגָן֙ וְעַל־תִּירֹ֣שׁ וְעַל־יִצְהָ֔ר וְעַל־בְּנֵי־צֹ֖אן וּבָקָ֑ר וְהָיְתָ֤ה נַפְשָׁם֙ כְּגַ֣ן רָוֶ֔ה וְלֹא־יוֹסִ֥יפוּ לְדַאֲבָ֖ה עֽוֹד׃
און זײ װעלן שטראָמען צו גאָטס גוטס, צו תּבואה, און צו װײַן, און צו אײל, און צו יונגע שאָף און רינדער; און זײער זעל װעט זײַן װי אַ באַװעסערטער גאָרטן, און זײ װעלן מער װידער ניט שמאַכטן.
Sforno
כי בחפזון יצאת, the reason why we have to remember this state of haste is because haste is a form of pressure. It was because you always had to rush while being slaves that the redemption when it came also came in the guise of extreme haste. Jeremiah 31,12 describes such an experience in the words והפכתי אבלם לששון, “I will turn their mourning into joy.”