וּשְׁאֵ֣רִית֔וֹ לְאֵ֥ל עָשָׂ֖ה לְפִסְל֑וֹ יסגוד־[יִסְגָּד־] ל֤וֹ וְיִשְׁתַּ֙חוּ֙ וְיִתְפַּלֵּ֣ל אֵלָ֔יו וְיֹאמַר֙ הַצִּילֵ֔נִי כִּ֥י אֵלִ֖י אָֽתָּה׃
און דעם איבערבלײַב דערפֿוןמאַכט ער פֿאַר אַ גאָט – פֿאַר זײַן געץ; קניט צו אים און בוקט זיך און טוט תּפֿילה צו אים, און זאָגט: ראַטעװע מיך, װאָרום מײַן גאָט ביסטו.
Sforno
ואנוהו, I will erect a suitable residence for Him in our midst. Within that residence I shall pray to Him exclusively and I will serve Him as is befitting to the One Who bestows both goodness and punishes the derelict. (compare Isaiah 44,17. ויתפלל אליו ויאמר הצילני נא כי א-לי אתה, “He prayed to Him, saying: ‘save me for You are my G’d.’”) Both prayer and service (sacrifices, etc.) have as their purpose to find favour in the eyes of the Lord.