וְלֹא־הוֹרִ֣ישׁ מְנַשֶּׁ֗ה אֶת־בֵּית־שְׁאָ֣ן וְאֶת־בְּנוֹתֶיהָ֮ וְאֶת־תַּעְנַ֣ךְ וְאֶת־בְּנֹתֶיהָ֒ וְאֶת־ישב [יֹשְׁבֵ֨י] ד֜וֹר וְאֶת־בְּנוֹתֶ֗יהָ וְאֶת־יוֹשְׁבֵ֤י יִבְלְעָם֙ וְאֶת־בְּנֹתֶ֔יהָ וְאֶת־יוֹשְׁבֵ֥י מְגִדּ֖וֹ וְאֶת־בְּנוֹתֶ֑יהָ וַיּ֙וֹאֶל֙ הַֽכְּנַעֲנִ֔י לָשֶׁ֖בֶת בָּאָ֥רֶץ הַזֹּֽאת׃
און מנשה האָט ניט פֿאַרטריבן בֵית-שאָן און אירע טעכטערשטעט, און תּענך און אירע טעכטערשטעט, און די באַװױנער פֿון דור און אירע טעכטערשטעט, און די באַװױנער פֿון יִבֿלעם און אירע טעכטערשטעט, און די באַװױנער פֿון מגִדו און אירע טעכטערשטעט; און דער כּנַעני איז באַשטאַנען צו בלײַבן זיצן אין דעם דאָזיקן לאַנד.
Rashi
the peoples whom the Lord had told them (Deut. 20:16): “You shall not allow a soul to remain alive”; (Exod. 23:33), “They shall not remain as residents in your land,” but they allowed them to dwell in their midst, paying tribute.