וְקָרַבְתָּ֗ מ֚וּל בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן אַל־תְּצֻרֵ֖ם וְאַל־תִּתְגָּ֣ר בָּ֑ם כִּ֣י לֹֽא־אֶ֠תֵּן מֵאֶ֨רֶץ בְּנֵי־עַמּ֤וֹן לְךָ֙ יְרֻשָּׁ֔ה כִּ֥י לִבְנֵי־ל֖וֹט נְתַתִּ֥יהָ יְרֻשָּֽׁה׃
און װעסט גענענען אַקעגן די קינדער פֿון עַמוֹן, זאָלסט זײ ניט פֿײַנטן, און זיך מיט זײ ניט אָנהײבן, װאָרום איך װעל דיר פֿון דעם לאַנד פֿון די קינדער פֿון עַמוֹן ניט געבן קײן אַרב, װײַל צו די קינדער פֿון לוֹט האָב איך עס געגעבן אַ ירושה. –
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.