וְאַתָּ֣ה וּבָנֶ֣יךָ אִ֠תְּךָ תִּשְׁמְר֨וּ אֶת־כְּהֻנַּתְכֶ֜ם לְכָל־דְּבַ֧ר הַמִּזְבֵּ֛חַ וּלְמִבֵּ֥ית לַפָּרֹ֖כֶת וַעֲבַדְתֶּ֑ם עֲבֹדַ֣ת מַתָּנָ֗ה אֶתֵּן֙ אֶת־כְּהֻנַּתְכֶ֔ם וְהַזָּ֥ר הַקָּרֵ֖ב יוּמָֽת׃ (ס)
און דו און דײַנע זין מיט דיר זאָלט אָפּהיטן אײַער כּהונה בײַ איטלעכער זאַך פֿון מזבח און אינעװײניק פֿון פּרוֹכֶת, און טאָן דעם דינסט; אַ דינסט פֿאַר אַ מתּנה גיב איך אײַך די כּהונה, און דער פֿרעמדער, װאָס גענענט, זאָל געטײט װערן.
Tosefta Chagigah (Lieberman)
3:19: R. Neḥemiah asks why everyone is trusted in matters related to purification-water and Holy Things, but not in matters of heave-offering. He suggests it's to prevent individuals from assuming roles restricted for the priesthood, citing Numbers 18:7. He questions whether this restriction extends to heave-offering, heave-offering of tithe, and dough-offering, but concludes these are excluded because they are subject to the knowledge and consent of the Israelites, unlike tasks within the veil.