כִּי֩ אֶת־הַבְּכֹ֨ר בֶּן־הַשְּׂנוּאָ֜ה יַכִּ֗יר לָ֤תֶת לוֹ֙ פִּ֣י שְׁנַ֔יִם בְּכֹ֥ל אֲשֶׁר־יִמָּצֵ֖א ל֑וֹ כִּי־הוּא֙ רֵאשִׁ֣ית אֹנ֔וֹ ל֖וֹ מִשְׁפַּ֥ט הַבְּכֹרָֽה׃ (ס)
נײַערט דעם בכָור דעם זון פֿון דער פֿאַרהאַסטער מוז ער אָנדערקענען, אים צו געבן צװײ חלקים פֿון אַלץ װאָס ער פֿאַרמאָגט; װאָרום ער איז דער ערשטלינג פֿון זײַן קראַפֿט, צו אים געהערט דאָס רעכט פֿון דער בכוֹרה.
On the Posterity of Cain and his Exile
[63] Accordingly he calls Israel, though younger in age, his “firstborn” son in dignity (Exod. 4:22), making it evident that he who sees God, the original Cause of being, is the recipient of honour, as earliest offspring of the Uncreated One, conceived by Virtue the object of the hatred of mortals, and as he to whom there is a law that a double portion, the right of the first-born, should be given as being the eldest (Deut. 21:17).