וְהִצִּ֨ילוּ הָעֵדָ֜ה אֶת־הָרֹצֵ֗חַ מִיַּד֮ גֹּאֵ֣ל הַדָּם֒ וְהֵשִׁ֤יבוּ אֹתוֹ֙ הָֽעֵדָ֔ה אֶל־עִ֥יר מִקְלָט֖וֹ אֲשֶׁר־נָ֣ס שָׁ֑מָּה וְיָ֣שַׁב בָּ֗הּ עַד־מוֹת֙ הַכֹּהֵ֣ן הַגָּדֹ֔ל אֲשֶׁר־מָשַׁ֥ח אֹת֖וֹ בְּשֶׁ֥מֶן הַקֹּֽדֶשׁ׃
און די עדה זאָל מציל זײַן דעם טױטשלעגער פֿון דעם בלוטמאָנערס האַנט, און די עדה זאָל אים אומקערן צו זײַן שטאָט פֿון אַנטרינונג, װאָס ער איז אַהין אַנטלאָפֿן, און ער זאָל זיצן אין איר ביז דעם טױט פֿון כֹּהן-גָדול װאָס מע האָט אים געזאַלבט מיטן הײליקן אײל.
On Flight and Finding
[116] The observations which I have been making are lie not beside the mark, but are meant to shew that the fixing of the High Priest’s death as the term for the return of the exiles is in perfect accordance with the natural fitness of things (Num. 35:25).