כִּ֚י יְהוָ֣ה אֱלֹֽהֵיכֶ֔ם ה֚וּא אֱלֹהֵ֣י הָֽאֱלֹהִ֔ים וַאֲדֹנֵ֖י הָאֲדֹנִ֑ים הָאֵ֨ל הַגָּדֹ֤ל הַגִּבֹּר֙ וְהַנּוֹרָ֔א אֲשֶׁר֙ לֹא־יִשָּׂ֣א פָנִ֔ים וְלֹ֥א יִקַּ֖ח שֹֽׁחַד׃
װאָרום ה׳ אײַער גאָט, ער איז דער גאָט פֿון געטער, און דער האַר פֿון האַרן, דער גרױסער גאָט, דער שטאַרקער, און דער פֿאָרכטיקער, װאָס שױנט ניט קײן פּנים, און נעמט ניט קײן שוֹחד.
On the Confusion of Tongues
[173] Now the nature of these two worlds has so struck with awe the minds of some, that they have deified not merely each of them as a whole, but also their fairest parts, the sun, the moon and the whole sky, and have felt no shame in calling them gods. It was the delusion of such persons that Moses saw, when he says “Lord, Lord, King of the Gods” (Deut. 10:17), to shew the difference between the ruler and the subjects.