וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל־מֹשֶׁ֗ה דַּבֵּר֮ אֶל־אַהֲרֹ֣ן אָחִיךָ֒ וְאַל־יָבֹ֤א בְכָל־עֵת֙ אֶל־הַקֹּ֔דֶשׁ מִבֵּ֖ית לַפָּרֹ֑כֶת אֶל־פְּנֵ֨י הַכַּפֹּ֜רֶת אֲשֶׁ֤ר עַל־הָאָרֹן֙ וְלֹ֣א יָמ֔וּת כִּ֚י בֶּֽעָנָ֔ן אֵרָאֶ֖ה עַל־הַכַּפֹּֽרֶת׃
און גאָט האָט געזאָגט צו משהן: רעד צו דײַן ברודער אַהרֹנען, אַז ער זאָל ניט אַרײַנגײן צו יעטװעדער צײַט אין הײליקטום אינעװײניק פֿון פָּרוֹכֶת, פֿאַרן דעק װאָס איבערן אָרון, כּדי ער זאָל ניט שטאַרבן; װאָרום איך באַװײַז זיך אין װאָלקן איבערן דעק.
On the Giants
[52] Mark you that not even the high-priest Reason, though he has the power to dwell in unbroken leisure amid the sacred doctrines, has received free licence to resort to them at every season, but barely once a year (Lev. 16:2 and 34). For when we have reason (or thought) in the form of utterance we have no constancy, because it is twofold. But when without speech and within the soul alone we contemplate the Existent, there is perfect stability, because such contemplation is based on the Indivisible Unity.