וִידֵ֤י מֹשֶׁה֙ כְּבֵדִ֔ים וַיִּקְחוּ־אֶ֛בֶן וַיָּשִׂ֥ימוּ תַחְתָּ֖יו וַיֵּ֣שֶׁב עָלֶ֑יהָ וְאַהֲרֹ֨ן וְח֜וּר תָּֽמְכ֣וּ בְיָדָ֗יו מִזֶּ֤ה אֶחָד֙ וּמִזֶּ֣ה אֶחָ֔ד וַיְהִ֥י יָדָ֛יו אֱמוּנָ֖ה עַד־בֹּ֥א הַשָּֽׁמֶשׁ׃
און משהס הענט זײַנען געװאָרן שװער; האָבן זײ גענומען אַ שטײן און אַװעקגעלײגט אונטער אים, און ער האָט זיך דערױף געזעצט. און אַהרן און חור האָבן אונטערגעלענט זײַנע הענט, אײנער פֿון דער זײַט, און אײנער פֿון דער אַנדער זײַט; און זײַנע הענט זײַנען געבליבן פֿעסט ביז זונאונטערגאַנג.
Allegorical Interpretation of Genesis
[45] For truly are “the hands of Moses heavy” (Exod, 17:12); for inasmuch as the bad man’s doings are light and windy, those of the wise man will be weighty and immovable and not easily shaken. Accordingly they are steadied by Aaron, the Word, and Hor, which is “Light”; and life has no clearer light than truth. The prophet’s aim therefore is to show thee by means of symbols that the doings of the wise man are upheld by the most essential of all things, the Word and Truth. And so, when Aaron dies, that is, when he is made perfect, he goes up into Hor, which is “Light” (Numb. 20:25); for the end of the Word is Truth, which casts a beam more far-reaching than light. To this it is the earnest endeavour of the Word to attain.