יָבִ֙יאוּ֙ לְב֣וּשׁ מַלְכ֔וּת אֲשֶׁ֥ר לָֽבַשׁ־בּ֖וֹ הַמֶּ֑לֶךְ וְס֗וּס אֲשֶׁ֨ר רָכַ֤ב עָלָיו֙ הַמֶּ֔לֶךְ וַאֲשֶׁ֥ר נִתַּ֛ן כֶּ֥תֶר מַלְכ֖וּת בְּרֹאשֽׁוֹ׃
זאָל מען ברענגען אַ מַלכותדיק קלײד װאָס דער מלך האָט זיך דערין אָנגעקלײדט, און אַ פערד װאָס דער מלך איז אױף אים געריטן, און װאָס אַ מַלכותדיקע קרױן איז אָנגעטאָן געװאָרן אױף זײַן קאָפ.
Megillah
Rava said: They can all be refuted except that of Shmuel, which cannot be refuted. Against the proof of R. Elazar it may be objected that it is reasonable [to suppose that Haman would think so] because there was no one who was so high in the esteem of the king as he was, and that when he spoke at length [to Ahashverosh], he was only speaking concerning himself.