וְאֶת־כָּל־חֶלְבָּ֣ה יָסִ֗יר כַּאֲשֶׁ֨ר יוּסַ֥ר חֵֽלֶב־הַכֶּשֶׂב֮ מִזֶּ֣בַח הַשְּׁלָמִים֒ וְהִקְטִ֨יר הַכֹּהֵ֤ן אֹתָם֙ הַמִּזְבֵּ֔חָה עַ֖ל אִשֵּׁ֣י יְהוָ֑ה וְכִפֶּ֨ר עָלָ֧יו הַכֹּהֵ֛ן עַל־חַטָּאת֥וֹ אֲשֶׁר־חָטָ֖א וְנִסְלַ֥ח לֽוֹ׃ (פ)
און דאָס גאַנצע פֿעטס זײַנס זאָל ער אַראָפּנעמען, אַזױ װי דאָס פֿעטס פֿון שעפּס װערט אַראָפּגענומען פֿון דעם פֿרידאָפּפֿער; און דער כֹּהן זאָל עס דעמפֿן אױפֿן מזבח, אױף די פֿײַעראָפּפֿער פֿון גאָט; און דער כֹּהן זאָל מכַפּר זײַן אױף אים פֿון װעגן זײַן זינד װאָס ער האָט געזינדיקט, און אים װעט פֿאַרגעבן װערן.
Sanhedrin
Beit Hillel, as it is taught [in a baraita]: "And he atones" (Leviticus 4:20), "And he atones" (Leviticus 4:26), "And he atones" (Leviticus 4:31)—because of the analogy [you might have drawn proving that four sprinkles are required].