וַ֠יֹּאמְרוּ הָאֲנָשִׁ֤ים הָהֵ֙מָּה֙ אֵלָ֔יו אֲנַ֥חְנוּ טְמֵאִ֖ים לְנֶ֣פֶשׁ אָדָ֑ם לָ֣מָּה נִגָּרַ֗ע לְבִלְתִּ֨י הַקְרִ֜ב אֶת־קָרְבַּ֤ן יְהוָה֙ בְּמֹ֣עֲד֔וֹ בְּת֖וֹךְ בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃
און יענע מענער האָבן צו אים געזאָגט: מיר זײַנען אומרײן פֿון דעם טױטן לײַב פֿון אַ מענטשן; פֿאַר װאָס זאָלן מיר געמינערט װערן, ניט מקריבֿ צו זײַן דעם קרבן פֿון גאָט אין זײַן געשטעלטער צײַט צװישן די קינדער פֿון ישׂראל?
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.